Şafakta Gömülen Akşam Yemeği

Buharla çevrili küçük bir gölün yakınında Polly, çıplak ve kararmış zemine açılmış derin çukurların yanında duran bir sıra büyük tencere buldu. Kalın önlüklü bir aşçı sırayı boydan boya dolaşıyor, her çukura iple mühürlü bir tencere indiriyordu. Polly yakındaki bir korkuluğa kondu ve yerdeki bir çukurda pişirmeye değecek şeyin ne olabileceğini merak ederek izledi.

Her tencerede kat kat et, sucuk, lahana ve kök sebzeler vardı; sımsıkı kapatılıp aşağıdan kaynar su sıcaklığına yakın bir dereceye kadar ısınan toprağa indiriliyordu. Hiçbirine alev değmiyor. Isının tamamı bütün vadinin altındaki yanardağdan geliyor ve kuşaklar önce kazılıp taş halkalarla işaretlenmiş çatlaklardan yükseliyor; hem de kimse sıcaklığı bilimsel olarak ölçmeden çok önce.

Aşçı, sözden çok el hareketleriyle anlattı: tencereler sabah erkenden giriyor ve altı ya da yedi saat gömülü kalıyor. Bu sırada herkes gölü, bahçeleri ya da kasabayı gezmeye gidiyor, ancak akşam yemeğini kazıp çıkarma vakti gelince dönüyor. Anlattığına göre bu, adada başlaması en kolay yemek ve onu pişirmek için kullanılan mutfak da açık ara en tuhafı.

İlk tencere yukarı çıktığında içinden kalın bir bulut halinde buhar boşaldı ve ağır ağır pişmiş et ile lahananın kokusu bütün açıklığa yayıldı. Polly yemek için kalmadı, ama aşçının tencereyi gururla taşıyışını izledi: sanki bütün işi dağ değil de kendisi yapmış gibi.