Το Δείπνο Θάβεται την Αυγή

Κοντά σε μια μικρή λίμνη περιτριγυρισμένη από ατμούς, η Πόλι βρήκε μια σειρά από μεγάλες κατσαρόλες δίπλα σε βαθιές τρύπες σκαμμένες στο γυμνό, μαυρισμένο χώμα. Ένας μάγειρας με χοντρή ποδιά δούλευε από τη μία άκρη ως την άλλη, κατεβάζοντας με σχοινί μια σφραγισμένη κατσαρόλα σε κάθε τρύπα, και η Πόλι κάθισε σε μια κοντινή κουπαστή για να δει, περίεργη τι θα άξιζε να μαγειρευτεί μέσα σε μια τρύπα στο έδαφος.

Κάθε κατσαρόλα είχε στρώσεις από κρέας, λουκάνικο, λάχανο και ριζώδη λαχανικά, καλά σφραγισμένες και κατεβασμένες μέσα σε χώμα ζεσταμένο από κάτω, περίπου στη θερμοκρασία του νερού που βράζει. Καμία φλόγα δεν αγγίζει τίποτε. Η θερμότητα έρχεται εξ ολοκλήρου από το ηφαίστειο κάτω από ολόκληρη την κοιλάδα, ανεβαίνοντας μέσα από ρωγμές που σκάφτηκαν και σημαδεύτηκαν με πέτρινους δακτυλίους πριν από γενιές, πολύ πριν μετρήσει κανείς επιστημονικά τη θερμοκρασία.

Ο μάγειρας εξήγησε, περισσότερο με χειρονομίες παρά με λόγια, ότι οι κατσαρόλες μπαίνουν νωρίς και μένουν θαμμένες έξι ή επτά ώρες, όσο όλοι φεύγουν να δουν τη λίμνη, τους κήπους ή την πόλη, και γυρίζουν μόνο όταν έρθει η ώρα να ξεθάψουν ξανά το δείπνο. Είναι, φάνηκε να λέει, το πιο εύκολο φαγητό του νησιού στο ξεκίνημα και μακράν η πιο παράξενη κουζίνα για να το μαγειρέψεις.

Όταν βγήκε η πρώτη κατσαρόλα, ατμός ξεχύθηκε από μέσα της σαν πυκνό σύννεφο, και η μυρωδιά από αργομαγειρεμένο κρέας και λάχανο απλώθηκε σε όλο το ξέφωτο. Η Πόλι δεν έμεινε για το ίδιο το γεύμα, αλλά είδε τον μάγειρα να το κουβαλάει περήφανα, σαν να είχε κάνει εκείνος όλη τη δουλειά και όχι το βουνό.