Hapunang Ibinaon sa Madaling-araw

Malapit sa isang maliit na lawang napapaligiran ng singaw, nakita ni Polly ang hanay ng malalaking palayok na nakatayo sa tabi ng malalalim na butas na hinukay sa hubad at naitim na lupa. May kusinerong nakasuot ng makapal na apron na gumagalaw sa gilid ng hanay, ibinababa ang selyadong palayok sa bawat butas gamit ang lubid, at dumapo si Polly sa kalapit na barandilya upang manood, nagtataka kung ano ang maaaring sulit lutuin sa loob ng isang butas sa lupa.

Bawat palayok ay may patong-patong na karne, longganisa, repolyo, at ugat na gulay, mahigpit na naselyuhan at ibinaba sa lupang pinaiinit mula sa ilalim hanggang sa halos temperatura ng kumukulong tubig. Walang apoy na dumadampi sa alinman dito. Buong-buong galing sa bulkan sa ilalim ng buong lambak ang init, umaakyat sa mga bitak na hinukay at minarkahan ng bilog na bato ilang henerasyon na ang nakalipas, bago pa man sukatin ninuman ang temperatura sa siyentipikong paraan.

Ipinaliwanag ng kusinero, higit sa senyas kaysa sa salita, na maagang ipinapasok ang mga palayok at nananatiling nakabaon nang anim o pitong oras habang ang lahat ay umaalis upang bisitahin ang lawa, ang mga hardin, o ang bayan, bumabalik lamang kapag oras na upang hukayin muli ang hapunan. Ito raw, tila sabi niya, ang pinakamadaling pagkaing simulan sa buong pulo at ang pinakakakaibang kusinang paglutuan nito.

Nang iahon ang unang palayok, bumuhos ang singaw mula rito sa makapal na ulap, at kumalat ang amoy ng dahan-dahang nilutong karne at repolyo sa buong bakuran. Hindi na naghintay si Polly sa mismong pagkain, ngunit pinanood niya ang kusinerong buong pagmamalaking bitbit ito palayo, na para bang siya, at hindi ang bundok, ang gumawa ng lahat ng trabaho.