விடியலில் புதைக்கப்படும் இரவு உணவு

நீராவி சூழ்ந்திருந்த ஒரு சிறிய ஏரிக்கு அருகில், வெறுமையான, கருகிய தரையில் வெட்டப்பட்ட ஆழமான குழிகளுக்குப் பக்கத்தில் நின்றிருந்த பெரிய பானைகளின் வரிசையை பாலி கண்டாள். தடிமனான மேலங்கி அணிந்த ஒரு சமையல்காரர் வரிசையாக நகர்ந்து, மூடி இறுக்கப்பட்ட ஒவ்வொரு பானையையும் கயிற்றால் ஒரு குழிக்குள் இறக்கிக்கொண்டிருந்தார். தரைக்குள் ஒரு குழியில் சமைக்கும் அளவுக்கு அப்படி என்ன இருக்கும் என்ற ஆர்வத்தில், அருகிலிருந்த ஒரு கம்பியில் அமர்ந்து பாலி பார்த்தாள்.

ஒவ்வொரு பானையிலும் இறைச்சி, தொத்திறைச்சி, முட்டைக்கோஸ், கிழங்கு வகைகள் என அடுக்கடுக்காக நிரப்பப்பட்டிருந்தது. இறுக்க மூடப்பட்ட அவை, கீழிருந்து கொதிநீரின் வெப்பம் அளவுக்குச் சூடேற்றப்பட்ட மண்ணுக்குள் இறக்கப்படுகின்றன. அவற்றில் எதையும் ஒரு தீச்சுடர் கூடத் தொடுவதில்லை. பள்ளத்தாக்கு முழுவதற்கும் அடியில் இருக்கும் எரிமலையிலிருந்தே வெப்பம் வருகிறது, தலைமுறைகளுக்கு முன்பே தோண்டப்பட்டு, கல் வளையங்களால் அடையாளம் இடப்பட்ட விரிசல்கள் வழியாக அது மேலே எழுகிறது. வெப்பநிலையை யாரும் அறிவியல் முறையில் அளக்கத் தொடங்குவதற்கு நெடுங்காலம் முன்பே இது நடந்தது.

பானைகள் அதிகாலையிலேயே உள்ளே செல்கின்றன, ஆறு அல்லது ஏழு மணி நேரம் மண்ணுக்குள் புதைந்தே கிடக்கின்றன என்பதைச் சொற்களைவிட அதிகமாகக் கை அசைவுகளால் அந்தச் சமையல்காரர் விளக்கினார். அதற்குள் எல்லோரும் ஏரியையோ, தோட்டங்களையோ, ஊரையோ பார்க்கச் சென்றுவிடுவார்கள், இரவு உணவைத் தோண்டி எடுக்கும் நேரம் வரும்போதுதான் திரும்பி வருவார்கள். தீவிலேயே தொடங்க எளிதான உணவு இதுதான், சமைக்கும் இடமோ இதுவரை இல்லாத விந்தையானது என்று அவர் சொல்வது போல இருந்தது.

முதல் பானை வெளியே வந்தபோது, அடர்ந்த மேகம் போல நீராவி பொங்கியது, மெதுவாக வெந்த இறைச்சியின் மணமும் முட்டைக்கோஸின் வாசனையும் திடல் முழுக்கப் பரவின. உணவுக்காக பாலி தங்கவில்லை. ஆனால் அந்த மலை செய்த வேலை முழுவதையும் தானே செய்தது போல, பெருமையுடன் அந்தச் சமையல்காரர் பானையைத் தூக்கிச் செல்வதை அவள் பார்த்தாள்.