Avondeten, bij zonsopgang begraven

Bij een klein meer omringd door stoom vond Polly een rij grote potten naast diepe gaten die in de kale, zwartgeblakerde grond waren uitgegraven. Een kok in een zware schort werkte de rij af en liet met een touw in elk gat een afgesloten pot zakken. Polly ging op een reling in de buurt zitten om te kijken, benieuwd wat het in vredesnaam waard was om in een gat in de grond te koken.

Elke pot bevatte lagen vlees, worst, kool en wortelgroenten, luchtdicht gesloten en neergelaten in aarde die van onderaf wordt verhit tot ongeveer de temperatuur van kokend water. Er komt geen vlam aan te pas. De hitte komt volledig van de vulkaan onder de hele vallei en stijgt op door scheuren die generaties geleden zijn uitgegraven en met stenen ringen gemarkeerd, lang voordat iemand de temperatuur wetenschappelijk mat.

De kok legde uit, meer met gebaren dan met woorden, dat de potten er vroeg in gaan en zes of zeven uur begraven blijven, terwijl iedereen het meer, de tuinen of het dorp gaat bekijken en pas terugkomt als het tijd is om het avondeten weer op te graven. Het is, zo leek hij te zeggen, de makkelijkste maaltijd van het eiland om te beginnen en veruit de vreemdste keuken om hem in te bereiden.

Toen de eerste pot omhoog kwam, stroomde er een dikke wolk stoom uit, en de geur van langzaam gegaard vlees en kool dreef over de hele open plek. Polly bleef niet voor de maaltijd zelf, maar ze zag de kok hem trots wegdragen, alsof hij, en niet de berg, al het werk had gedaan.