Avrupa'da Kalan Son İki Bahçe

Kuzey kıyısının üstündeki yeşil bir yamaçta, budanmış çay çalıları uzun ve düzenli şeritler halinde denize doğru iniyordu; neredeyse cetvelle çizilmiş gibi. Polly plantasyonun kenarındaki alçak bir taş duvara kondu ve bütün Avrupa kıtasında çayın hâlâ ticari olarak yetiştirildiği yalnızca iki yerden birine, ziyaretçilere açık olan tekine baktı.

Plantasyon, adanın eskiden başlıca ihracat ürünü olan portakalları bir hastalık yok ettikten sonra, bin sekiz yüz seksen üçte kuruldu. Volkanik toprağın besleyebileceği başka bir ürün arayan yerli bir üretici, çay çalılarını onları işlemek için yapılmış İngiliz makineleriyle birlikte getirtti. İkisi de o günden beri neredeyse kesintisiz kullanımda kaldı; burayı açık farkla Avrupa'nın en eski çalışan çay çiftliği yapan da bu.

Alçak fabrika binasının içinde, yüz yıldan eski demir makineler yaprakları hâlâ gemiyle ilk geldikleri günkü gibi kıvırıyor, ayırıyor ve kurutuyor. İşçiler teraslarda en yeni sürgünleri hâlâ elle topluyor, çünkü en iyi çayı tepedeki taze yapraklar veriyor. Burada hiçbir şeye tarım ilacı ya da yabani ot zehiri sıkılmıyor; üreticilerin en baştan beri koruduğu bir kural bu.

Polly ılık bir terasta yürüdü, hafifçe çim ve yağmur kokan parlak yeşil yaprak sıralarına sürtündü. Yamacın aşağısında bir yerlerde, beş kuşak üretici bu tepeyi olması gerektiği gibi tutmuştu, birer dikkatli hasatla.