ஐரோப்பாவின் கடைசி இரண்டு தோட்டங்கள்

வடக்குக் கடற்கரைக்கு மேலே உள்ள ஒரு பசும் மலைச்சரிவில், சீராக வெட்டப்பட்ட தேய்ச்செடிகளின் வரிசைகள் நீளமான, ஒழுங்கான கோடுகளாகக் கடலை நோக்கி இறங்கின. அளவுகோலால் வரையப்பட்டவை போல் அத்தனை நேர்த்தி. தோட்டத்தின் ஓரத்தில் இருந்த ஒரு தாழ்வான கல் சுவரில் பாலி அமர்ந்து வெளியே பார்த்தாள். ஐரோப்பாக் கண்டம் முழுவதிலும் இன்னும் வணிக ரீதியாகத் தேயிலை பயிரிடப்படும் இரண்டே இரண்டு இடங்களில் இதுவும் ஒன்று, அதில் பார்வையாளர்களுக்குத் திறந்திருக்கும் ஒரே இடமும் இதுதான்.

தீவின் முதன்மை ஏற்றுமதிப் பொருளாக இருந்த ஆரஞ்சுப் பயிரை ஒரு நோய் அழித்த பிறகு, ஆயிரத்து எண்ணூற்று எண்பத்து மூன்றில் இந்தத் தோட்டம் தொடங்கியது. எரிமலை மண் தாங்கக்கூடிய வேறு ஒரு பயிரைத் தேடிய ஒரு உள்ளூர் விவசாயி, தேய்ச்செடிகளையும் அவற்றைப் பதப்படுத்தும் ஆங்கில இயந்திரங்களையும் சேர்த்து இறக்குமதி செய்தார். இரண்டுமே அன்றிலிருந்து கிட்டத்தட்ட இடைவிடாமல் பயன்பாட்டில் இருக்கின்றன, அதனால் இது ஐரோப்பாவின் மிகப் பழமையான, இன்னும் இயங்கிக்கொண்டிருக்கும் தேயிலைத் தோட்டம்.

தாழ்வான தொழிற்சாலைக் கட்டிடத்துக்குள், நூறு ஆண்டுகளுக்கும் மேற்பட்ட இரும்பு இயந்திரங்கள் இன்றும் இலைகளை உருட்டி, பிரித்து, உலர்த்துகின்றன, கப்பலில் வந்திறங்கிய முதல் நாளில் செய்ததைப் போலவே. மேலே முளைக்கும் இளம் தளிர்களே சிறந்த தேயிலையைத் தருவதால், தொழிலாளர்கள் இன்றும் படிநிலங்களில் நடந்து அவற்றைக் கையால் பறிக்கிறார்கள். இங்கே பூச்சிக்கொல்லியோ களைக்கொல்லியோ தெளிக்கப்படுவதில்லை, தொடக்கக் காலத்திலிருந்தே விவசாயிகள் காத்துவரும் விதி அது.

வெயில் பட்டு வெதுவெதுப்பாக இருந்த ஒரு படிநிலத்தில் பாலி நடந்தாள். பளபளக்கும் பச்சை இலை வரிசைகள் அவளைத் தொட்டுச் சென்றன, புல்லும் மழையும் கலந்த மெல்லிய வாசனை காற்றில் இருந்தது. சரிவுக்குக் கீழே எங்கோ, ஐந்து தலைமுறை விவசாயிகள் இந்த மலைச்சரிவை இருக்க வேண்டிய நிலையிலேயே காத்து வைத்திருந்தார்கள், ஒரு அறுவடைக்குப் பிறகு இன்னொரு அறுவடை என.