Οι Τελευταίοι Δύο Κήποι της Ευρώπης

Σε μια καταπράσινη πλαγιά πάνω από τη βόρεια ακτή, σειρές από κουρεμένους θάμνους τσαγιού κατέβαιναν προς τη θάλασσα σε μακριές, τακτικές λωρίδες, σχεδόν σαν να τις είχαν χαράξει με χάρακα. Η Πόλι προσγειώθηκε σε έναν χαμηλό πέτρινο τοίχο στην άκρη της φυτείας και κοίταξε ένα από τα μόνο δύο μέρη που έχουν απομείνει σε ολόκληρη την ευρωπαϊκή ήπειρο όπου καλλιεργείται ακόμη τσάι για εμπόριο, και το μοναδικό ανοιχτό σε επισκέπτες.

Η φυτεία ξεκίνησε το χίλια οκτακόσια ογδόντα τρία, αφού μια ασθένεια αφάνισε τα πορτοκάλια που ήταν κάποτε το βασικό εξαγωγικό προϊόν του νησιού. Ψάχνοντας κάτι άλλο που θα άντεχε στο ηφαιστειακό χώμα, ένας ντόπιος καλλιεργητής έφερε θάμνους τσαγιού μαζί με αγγλικά μηχανήματα φτιαγμένα για την επεξεργασία τους, και τα δύο παραμένουν σχεδόν αδιάκοπα σε χρήση από τότε, κάτι που κάνει αυτό το κτήμα το παλαιότερο εν λειτουργία τσαγιοκτήμα της Ευρώπης με μεγάλη διαφορά.

Μέσα στο χαμηλό κτίριο του εργοστασίου, σιδερένιες μηχανές πάνω από έναν αιώνα παλιές εξακολουθούν να στρίβουν, να ξεχωρίζουν και να στεγνώνουν τα φύλλα σχεδόν όπως ακριβώς την ημέρα που έφτασαν με το πλοίο. Οι εργάτες μαζεύουν ακόμη με το χέρι τη νεότερη βλάστηση κατά μήκος των αναβαθμίδων, γιατί τα τρυφερά πάνω φύλλα δίνουν το καλύτερο τσάι, και τίποτε εδώ δεν ψεκάζεται με φυτοφάρμακα ή ζιζανιοκτόνα, έναν κανόνα που οι καλλιεργητές κρατούν από την πρώτη κιόλας μέρα.

Η Πόλι περπάτησε σε μια ζεστή αναβαθμίδα, ακουμπώντας σειρές από γυαλιστερά πράσινα φύλλα που μύριζαν αχνά χορτάρι και βροχή. Κάπου πιο κάτω στην πλαγιά, πέντε γενιές καλλιεργητών είχαν κρατήσει αυτόν τον λόφο ακριβώς όπως έπρεπε να είναι, μια προσεκτική σοδειά τη φορά.