De laatste twee tuinen van Europa

Op een groene helling boven de noordkust liepen rijen kortgeknipte theestruiken in lange, keurige strepen omlaag naar de zee, bijna zo netjes alsof ze met een liniaal waren getekend. Polly landde op een laag stenen muurtje aan de rand van de plantage en keek uit over een van de slechts twee plekken op het hele Europese continent waar nog commercieel thee wordt verbouwd, en de enige die voor bezoekers open is.

De plantage begon in achttienhonderddrieëntachtig, nadat een ziekte de sinaasappels had weggevaagd die vroeger het belangrijkste exportproduct van het eiland waren. Op zoek naar iets anders dat de vulkanische grond kon dragen, liet een lokale teler theestruiken komen samen met Engelse machines om ze te verwerken, en beide zijn sindsdien vrijwel onafgebroken in gebruik gebleven, waardoor dit met afstand het oudste werkende theelandgoed van Europa is.

In het lage fabrieksgebouw rollen, sorteren en drogen ijzeren machines van meer dan een eeuw oud de blaadjes nog bijna precies zoals toen ze per schip aankwamen. Werkers plukken de jongste scheuten nog altijd met de hand langs de terrassen, want de tere topblaadjes leveren de beste thee, en er wordt hier niets besproeid met bestrijdingsmiddelen, een regel die de telers vanaf het allereerste begin hebben aangehouden.

Polly liep over een warm terras en streek langs rijen glanzend groene blaadjes die vaag naar gras en regen roken. Ergens verderop de helling hadden vijf generaties telers deze heuvel precies zo gehouden als hij bedoeld was, oogst na zorgvuldige oogst.