Dokuz Ada, Üç Levha

Polly, siyah volkanik kayalardan oluşan bir kıyı şeridinin üzerinde alçaktan süzüldü; yeşil tarlalar tam uçurumun kenarına kadar uzanıyor, içerilerde ise sis yuvarlak tepelerin üstünde ağır ağır kayıyordu. Burası, Azorlar'ı oluşturan dokuz adanın en büyüğü olan São Miguel'di; Kuzey Atlantik'in ortasında tek başına duruyordu. Tuzlu hava ıslak toprak ve biçilmiş çim kokusuna karışıyordu ve aşağıda bir yerde, henüz göremediği bir çiftlikten bir horoz ötüyordu.

Bütün ada varlığını okyanus tabanının çok altındaki bir dikişe borçlu: kıtaları taşıyan büyük levhalardan üçünün birbirine yavaşça sürttüğü bir yere. Kuzey Amerika bir yöne çekiyor, Avrupa başka bir yöne, Afrika da güneyden bastırıyor; bu üç kenarın buluştuğu yerde ısı ve basınç, yer kabuğundaki çatlaklardan yukarı yol buluyor. Bu zincirdeki her ada aynı şekilde, her seferinde tek bir patlamayla, ateşten ve soğuyan kayadan başka hiçbir şey olmadan yükseldi.

São Miguel'de neredeyse her tarlanın kenarında bir ortanca çiti var: mavi, mor, bazen de yumuşak pembe; öyle sık dikilmişler ki manzaranın üstüne boyanmış gibi duruyorlar. Çiftçiler bu bitkileri on dokuzuncu yüzyılda Asya'dan yalnızca meralar arasındaki sınırları belirtmek için getirmişti; adanın imzası olacaklarını hiç ummamışlardı. Minerallerce zengin volkanik toprak, taçyapraklarını dünyanın hemen her yerinde yetişen aynı çiçekten daha koyu bir maviye çeviriyor.

Daha içerilerde yeşil tepeler yükseliyor, Polly'nin kıyıdan içini göremediği geniş ve sessiz havzaların çevresinde kıvrılıyordu. Aralarından bir yerden hafifçe buhar yükseliyordu, gri gökyüzüne karşı ince beyaz iplikler gibi. Polly de bunu neyin çıkardığını görmek için uçuşunu yükseklere çevirdi.