Εννέα Νησιά, Τρεις Πλάκες

Η Πόλι πλησίασε χαμηλά πάνω από μια ακτογραμμή από μαύρο ηφαιστειακό βράχο, εκεί όπου τα πράσινα χωράφια έφταναν ως το χείλος του γκρεμού και η ομίχλη γλιστρούσε αργά πάνω από στρογγυλεμένους λόφους στην ενδοχώρα. Αυτό ήταν το Σάο Μιγκέλ, το μεγαλύτερο από τα εννέα νησιά που συνθέτουν τις Αζόρες, ολομόναχο στη μέση του Βόρειου Ατλαντικού. Η αλμύρα του αέρα ανακατευόταν με τη μυρωδιά του βρεγμένου χώματος και του κομμένου χόρτου, και κάπου από κάτω ένας πετεινός λαλούσε σε μια φάρμα που δεν μπορούσε ακόμη να δει.

Ολόκληρο το νησί υπάρχει εξαιτίας μιας ραφής βαθιά κάτω από τον πυθμένα του ωκεανού, ενός σημείου όπου τρεις από τις μεγάλες πλάκες που κουβαλούν τις ηπείρους τρίβονται αργά η μία πάνω στην άλλη. Η Βόρεια Αμερική τραβάει προς τη μία μεριά, η Ευρώπη προς την άλλη, και η Αφρική πιέζει από τον νότο, και εκεί όπου συναντιούνται τα τρία χείλη, η θερμότητα και η πίεση βρίσκουν δρόμο προς τα πάνω μέσα από ρωγμές στον φλοιό. Κάθε νησί αυτής της αλυσίδας χτίστηκε με τον ίδιο τρόπο, μια έκρηξη τη φορά, από τίποτε άλλο πέρα από φωτιά και βράχο που κρύωνε.

Σχεδόν κάθε χωράφι στο Σάο Μιγκέλ περιβάλλεται από έναν φράχτη από ορτανσίες, γαλάζιες και μοβ και πότε πότε απαλά ροζ, φυτεμένες τόσο πυκνά που μοιάζουν ζωγραφισμένες πάνω στο τοπίο. Οι αγρότες έφεραν τα φυτά από την Ασία τον δέκατο ένατο αιώνα απλώς για να σημαδεύουν τα όρια ανάμεσα στα βοσκοτόπια, χωρίς να φαντάζονται ότι θα γίνονταν το σήμα κατατεθέν του νησιού. Το ηφαιστειακό χώμα, πλούσιο σε μέταλλα, βάφει τα πέταλά τους σε ένα βαθύτερο μπλε από ό,τι σχεδόν οπουδήποτε αλλού στον κόσμο.

Πιο μέσα στην ενδοχώρα, οι πράσινοι λόφοι υψώνονταν και δίπλωναν γύρω από φαρδιές, ήσυχες λεκάνες που η Πόλι δεν μπορούσε να δει από την ακτή. Ατμός ανέβαινε αχνά από κάπου ανάμεσά τους, λεπτές λευκές κλωστές πάνω στον γκρίζο ουρανό, και εκείνη έστρεψε την πτήση της προς τα ψηλώματα για να δει τι τον προκαλούσε.