Negen eilanden, drie platen

Polly kwam laag binnen over een kustlijn van zwart vulkanisch gesteente, waar groene weiden tot aan de rand van de klif liepen en de mist verderop landinwaarts traag over de ronde heuvels schoof. Dit was São Miguel, het grootste van de negen eilanden die samen de Azoren vormen, alleen midden in de Noord-Atlantische Oceaan. Zilte lucht vermengde zich met de geur van natte aarde en gemaaid gras, en ergens beneden kraaide een haan op een boerderij die ze nog niet kon zien.

Het hele eiland bestaat dankzij een naad diep onder de oceaanbodem, een plek waar drie van de grote platen die de continenten dragen langzaam langs elkaar schuren. Noord-Amerika trekt de ene kant op, Europa de andere, en Afrika duwt vanuit het zuiden, en waar de drie randen elkaar raken vinden hitte en druk hun weg omhoog door scheuren in de aardkorst. Elk eiland in deze keten is op dezelfde manier gebouwd, uitbarsting na uitbarsting, uit niets anders dan vuur en afkoelend gesteente.

Bijna elke akker op São Miguel wordt omzoomd door een haag van hortensia's, blauw en violet en soms zachtroze, zo dicht geplant dat ze op het landschap geschilderd lijken. Boeren haalden de planten in de negentiende eeuw uit Azië, simpelweg om de grenzen tussen hun weiden te markeren, zonder te vermoeden dat ze het handelsmerk van het eiland zouden worden. De vulkanische grond, rijk aan mineralen, kleurt de bloemblaadjes dieper blauw dan diezelfde bloem vrijwel waar ook ter wereld krijgt.

Verder landinwaarts rezen de groene heuvels op en vouwden zich rond brede, stille kommen waar Polly vanaf de kust niet in kon kijken. Ergens daartussen steeg vaag stoom op, dunne witte draden tegen de grijze lucht, en ze boog haar vlucht af naar het hoogland om te zien wat dat veroorzaakte.