பாறைத் திட்டுகளில் ஒரு கூட்டம்

பாறைத் திட்டுகளுக்குப் போகும் படகுப் பயணம், போகலாமா வேண்டாமா என்று முடிவெடுக்கும் நேரத்தை விடக் குறைவு. அந்தப் பாறைகள் கடல் மட்டத்திற்கு மேல் அரிதாகவே தெரிகின்றன, கருப்பாக, வழுக்கலாக, நீர் வழிந்தபடி. அவற்றின் மேல் சாம்பல் நிற கடல் நாய்கள், நீச்சல் முடிந்த கனமான விலங்குகள் எடுக்கும் வடிவங்களில் படுத்திருந்தன. அவை எதுவும் செய்யவில்லை. கரையேறி ஓய்வெடுப்பது என்பது அதுதான். இன்னும் ஒரு வாரம் அல்லது இரண்டு வாரங்களில் அந்தப் பருவத்தின் முதல் குட்டிகள் பிறக்கும், அப்போது அந்தப் பாறைகளின் ஒலியே முற்றிலும் வேறாக இருக்கும்.

ஓரத்தில் இருந்த, பேச விருப்பம் இருப்பது போலத் தோன்றிய ஒரு ஆண் கடல் நாயைப் பாலி தேர்ந்தெடுத்தாள். "உங்கள் குடும்பத்தில் எத்தனை பேர் இருக்கிறார்கள்?" என்று கேட்டாள். விருந்தினர் இல்லத்தில் அர்த்தமுள்ள கேள்வி அது, இந்தப் பாறையில் அதற்கு அர்த்தமே இல்லை. தனக்கு ஒருபோதும் தேவைப்படாத ஒரு கணக்கைப் போடும் விலங்கின் விதத்தில் அது யோசித்தது. இந்தப் பாறையில் இருக்கும் எல்லோரும், அடுத்த பாறையில் இருக்கும் எல்லோரும், என்று இறுதியில் சொன்னது.

"உங்களுக்கு சகோதரர்கள் அல்லது சகோதரிகள் இருக்கிறார்களா?" கண்டிப்பாக இருப்பார்கள், என்றது. ஆனால் யார் யார் என்று தெரிந்து கொள்ள அதற்கு வழி இல்லை. ஆர்க்னி தீவுகளில் ஆண்டுக்கு ஏறக்குறைய இருபத்தி இரண்டாயிரம் சாம்பல் கடல் நாய்க் குட்டிகள் பிறக்கின்றன, உலகில் உயிரோடு இருக்கும் சாம்பல் கடல் நாய்களில் பத்தில் ஒன்றுக்கும் மேல். இந்தப் பாறைகளில் பிறந்த ஒரு கடல் நாய், ஷெட்லாந்து முதல் அயர்லாந்துக் கரை வரை எங்கு வேண்டுமானாலும் ஆண்டைக் கழிக்கலாம், பிறகு எந்த ஆரவாரமும் இன்றி, தான் பிறந்த அதே கல்லில் மீண்டும் வந்து நிற்கலாம்.

பாலி ஒரு வாக்கியத்தை உரக்கச் சொல்லிப் பார்த்தாள். "இன்று என் குடும்பத்துடன் நேரம் செலவிட விரும்புகிறேன்." யாரும் விட்டுப் போகாத, யாரும் திட்டமிட்டு வராத ஒரு பாறையில் அது விநோதமாக ஒலித்தது. அதனால் இன்னொன்றை முயற்சித்தாள். "நாங்கள் வெகு தொலைவில் வாழ்ந்தாலும், எப்போதும் ஒருவருடன் ஒருவர் தொடர்பில் இருக்கிறோம்." அதை அந்த ஆண் கடல் நாய் சற்று நீண்ட நேரம் யோசித்தது. அது இதற்கு அருகில் வருகிறது, என்றது, அதே மாதத்தில் அதே பாறைக்குத் திரும்பி வந்து ஒன்றுமே பேசாமல் இருப்பதையும் தொடர்பில் இருப்பது என்று ஏற்றுக் கொண்டால்.