Η συνάθροιση στα βραχονήσια

Η βάρκα για τα βραχονήσια θέλει λιγότερη ώρα από την απόφαση να πας. Οι βράχοι μόλις που ξεπερνούν το νερό, σκούροι και γλιστεροί και να στάζουν, και πάνω τους οι γκρίζες φώκιες ήταν ξαπλωμένες στα σχήματα που κάνουν τα βαριά ζώα όταν έχουν τελειώσει το κολύμπι. Δεν έκαναν τίποτα. Αυτό ακριβώς είναι μια ανάπαυλα στη στεριά. Σε μία δύο εβδομάδες θα έφταναν τα πρώτα μικρά της σεζόν, και οι βράχοι θα ακούγονταν εντελώς διαφορετικά.

Η Πόλι διάλεξε έναν αρσενικό κοντά στην άκρη που έδειχνε πρόθυμος. "Πόσα άτομα είναι η οικογένειά σας;" ρώτησε, ερώτηση που σημαίνει κάτι σε έναν ξενώνα και απολύτως τίποτα εδώ έξω. Το σκέφτηκε όπως σκέφτεται ένα ζώο μια αριθμητική που δεν του χρειάστηκε ποτέ. Όλοι πάνω σε αυτόν τον βράχο, πρότεινε τελικά, και όλοι πάνω στον επόμενο.

"Έχετε αδέρφια;" Σχεδόν σίγουρα, είπε. Δεν είχε τρόπο να ξέρει ποια. Το Όρκνεϊ βγάζει κάπου είκοσι δύο χιλιάδες μικρά γκρίζας φώκιας τον χρόνο, περισσότερα από ένα στα δέκα από όλες τις γκρίζες φώκιες που ζουν. Μια φώκια που γεννιέται σε αυτούς τους βράχους μπορεί να περάσει τον χρόνο οπουδήποτε από το Σέτλαντ ως τις ιρλανδικές ακτές και να ξαναφανεί, χωρίς τελετές, στην ίδια πέτρα όπου γεννήθηκε.

Η Πόλι δοκίμασε μια φράση δυνατά. "Θέλω να περάσω χρόνο με την οικογένειά μου σήμερα." Ακούστηκε παράξενη πάνω σε έναν βράχο όπου κανείς δεν φεύγει και κανείς δεν έρχεται επίτηδες. Δοκίμασε λοιπόν μια άλλη. "Παρόλο που ζούμε μακριά, κρατάμε πάντα επαφή μεταξύ μας." Ο αρσενικός το σκέφτηκε αυτό περισσότερο. Αυτό είναι πιο κοντά, είπε, αν δεχτείς ότι το να κρατάς επαφή μπορεί να σημαίνει να επιστρέφεις στον ίδιο βράχο τον ίδιο μήνα και να μη λες τίποτα.