De verzameling op de klippen

De boot naar de klippen kost minder tijd dan de beslissing om te gaan. De rotsen steken nauwelijks boven het water uit, donker en glad en druipend, en daarop lagen de grijze zeehonden in de vormen die zware dieren aannemen als ze klaar zijn met zwemmen. Ze deden niets. Dat is precies wat een rustplaats is. Over een week of twee zouden de eerste jongen van het seizoen komen, en dan zouden de rotsen totaal anders klinken.

Polly koos een mannetje aan de rand dat bereidwillig leek. "Hoeveel personen telt uw gezin?" vroeg ze, een vraag die in een pension iets betekent en hier buiten helemaal niets. Hij dacht erover na zoals een dier rekent dat nooit heeft hoeven rekenen. Iedereen op deze rots, bood hij uiteindelijk aan, en iedereen op de volgende.

"Heeft u broers of zussen?" Vrijwel zeker, zei hij. Hij had geen manier om te weten welke. Orkney brengt zoiets als tweeëntwintigduizend grijze zeehondenjongen per jaar voort, meer dan een op de tien van alle grijze zeehonden die er leven. Een zeehond die op deze rotsen wordt geboren kan het jaar overal doorbrengen tussen Shetland en de Ierse kust, en dan zonder plichtplegingen weer opduiken op de steen waar hij geboren is.

Polly probeerde hardop een zin uit. "Ik wil vandaag tijd doorbrengen met mijn familie." Het klonk vreemd op een rots waar niemand weggaat en niemand met opzet aankomt. Dus probeerde ze een andere. "Ook al wonen we ver uit elkaar, we houden altijd contact met elkaar." Over die zin dacht het mannetje langer na. Dat komt dichterbij, zei hij, als je aanneemt dat contact houden kan betekenen dat je in dezelfde maand terugkomt op dezelfde rots en helemaal niets zegt.