Doksan Günlük Tahıl

Kirkwall'daki barda beş masa ve bir şömine vardı; kapı, tepesinde katedralin durduğu gri taş bir sokağa açılıyordu. Polly ateşe en yakın masaya oturdu, çünkü suda geçen bir günün ardından başka masa yoktur. "Menüyü görebilir miyim?" diye sordu ve beklediğinden daha az şeyin yazılı olduğu, yazılanların da daha çoğu yerel olan bir kart aldı.

"İyi bir yemek önerebilir misiniz?" İşletmeci bir balıkçıldı, tezgâhın arkasında durmak için yaratılmış bir kuş, ve hiç duraksamadan bannock'u önerdi. Bere, burada yüzyıllardır yetiştirilen bir arpadır; kuzeydeki bir yazın içinde olgunlaşacak kadar hızlı yetiştiği için kimi zaman doksan günlük arpa denen altı sıralı bir tahıl. Öğütülüp beremeal olduğunda, çıktığı tarlanın tadını taşıyan yassı ve koyu renkli bir bannock verir.

"Vejetaryen seçenekleriniz var mı?" diye sordu Polly ve balıkçıl kartta aynı satırı gösterdi. Bannock, tereyağı ve crowdie, yani çiftliklerin hep yaptığı yumuşak taze peynir. Aynı tahılın kasabanın öbür ucunda, kulenin altında bin yedi yüz doksan sekizden beri çalışan damıtımevinde ikinci bir hayatı vardır; doğru bir sabahta bütün sokak ılık malt kokar.

"Hesabı alabilir miyiz, lütfen?" dedi Polly tabak boşalınca ve balıkçıl hesabı getirmek için acele etmedi, ki bu bir iltifattır. Dışarıda rüzgâr adaların durgun saydığı seviyeye inmişti. Polly, damağında sert bir iklimin tadıyla, katedralin kırmızı kumtaşının önünden gri sokak boyunca yukarı yürüdü.