Het graan van negentig dagen

De bar in Kirkwall had vijf tafels en een vuur, en de deur kwam recht uit op een straat van grijze steen met de kathedraal aan het eind. Polly nam de tafel het dichtst bij de warmte, want na een dag op het water is er geen andere tafel. "Mag ik de menukaart zien?" vroeg ze, en ze kreeg een kaart met minder gerechten dan ze had verwacht en meer streekproducten.

"Zou u een lekker gerecht kunnen aanraden?" De eigenaar was een reiger, een vogel die gebouwd is om achter een toonbank te staan, en ze raadde zonder aarzelen de bannock aan. Bere is een gerst die hier al eeuwen wordt verbouwd, een zesrijige graansoort die soms de gerst van negentig dagen wordt genoemd, omdat hij snel genoeg rijpt om binnen een noordelijke zomer af te komen. Gemalen tot beremeel maakt hij een platte, donkere bannock die smaakt naar de akker waar hij vandaan komt.

"Heeft u vegetarische opties?" vroeg Polly, en de reiger wees terug naar dezelfde regel op de kaart. Bannock, boter en crowdie, de zachte verse kaas die de boerderijen altijd al maken. Hetzelfde graan krijgt een tweede leven aan de andere kant van de stad, in de distilleerderij onder de toren, in bedrijf sinds zeventienhonderdachtennegentig, waar op de juiste ochtend de hele straat naar warme mout ruikt.

"Mogen we de rekening, alstublieft?" zei Polly toen het bord leeg was, en de reiger nam er de tijd voor, wat een compliment is. Buiten was de wind gezakt tot wat de eilanden windstil noemen. Polly liep de grijze straat op, langs de rode zandsteen van de kathedraal, met de smaak van een hard klimaat op haar gehemelte.