Ang Butil ng Siyamnapung Araw

May limang mesa at isang apoy ang bar sa Kirkwall, at bumubukas ang pinto nito nang diretso sa isang kalsadang kulay-abong bato na may katedral sa dulo. Kinuha ni Polly ang mesang pinakamalapit sa init, dahil pagkatapos ng isang araw sa tubig ay wala nang ibang mesa. "Maaari ko bang makita ang menu?" tanong niya, at nakatanggap siya ng kartong may mas kaunting laman kaysa sa inaasahan niya at mas marami sa mga iyon ang lokal.

"May maimumungkahi ka bang masarap na putahe?" Isang tagak ang may-ari, na isang ibong gawa para tumayo sa likod ng counter, at agad niyang inirekomenda ang bannock. Ang bere ay isang sebadang itinatanim dito sa loob ng maraming siglo, isang butil na may anim na hanay na tinatawag minsan na sebada ng siyamnapung araw dahil mabilis itong mahinog upang makatapos sa loob ng isang hilagang tag-araw. Kapag giniling na beremeal, gumagawa ito ng patag at maitim na bannock na may lasa ng bukid na pinanggalingan nito.

"May mga pagpipilian ba kayo para sa mga vegetarian?" tanong ni Polly, at itinuro ng tagak ang parehong linya sa karton. Bannock, mantikilya, at crowdie, ang malambot at sariwang kesong matagal nang ginagawa ng mga bukid. Ang parehong butil ay may pangalawang buhay sa kabilang bahagi ng bayan, sa distilerya sa ilalim ng tore, na gumagana mula pa noong mil syete syentos nobenta y otso, kung saan amoy mainit na malt ang buong kalsada kapag tamang umaga.

"Maaari po bang makuha ang bill?" sabi ni Polly nang maubos ang laman ng plato, at hindi nagmadali ang tagak sa pagdadala nito, na isang papuri. Sa labas, humupa na ang hangin sa antas na itinuturing ng mga islang tahimik. Naglakad si Polly paakyat sa kulay-abong kalsada, lampas sa pulang batong-buhangin ng katedral, dala ang lasa ng isang mahigpit na klima sa kaniyang ngalangala.