Το κριθάρι των ενενήντα ημερών

Το μπαρ στο Κερκγουόλ είχε πέντε τραπέζια και ένα τζάκι, και η πόρτα άνοιγε κατευθείαν σε έναν δρόμο από γκρίζα πέτρα με τον καθεδρικό στην κορυφή του. Η Πόλι πήρε το τραπέζι πιο κοντά στη ζέστη, γιατί μετά από μια μέρα στο νερό δεν υπάρχει άλλο τραπέζι. "Μπορώ να δω τον κατάλογο;" ρώτησε, και πήρε μια κάρτα με λιγότερα πράγματα από όσα περίμενε και περισσότερα από αυτά ντόπια.

"Θα μπορούσατε να μου προτείνετε ένα καλό πιάτο;" Η ιδιοκτήτρια ήταν ερωδιός, πουλί φτιαγμένο για να στέκεται πίσω από πάγκο, και πρότεινε το μπάνοκ χωρίς δισταγμό. Το κριθάρι μπερ το καλλιεργούν εδώ αιώνες, ένα εξάστοιχο σιτηρό που κάποιοι το λένε κριθάρι των ενενήντα ημερών, επειδή ωριμάζει αρκετά γρήγορα ώστε να προλάβει μέσα σε ένα βόρειο καλοκαίρι. Αλεσμένο σε αλεύρι, δίνει ένα πλατύ, σκούρο μπάνοκ που έχει τη γεύση του χωραφιού από το οποίο βγήκε.

"Έχετε επιλογές για χορτοφάγους;" ρώτησε η Πόλι, και ο ερωδιός έδειξε πάλι την ίδια γραμμή στην κάρτα. Μπάνοκ, βούτυρο και κράουντι, το φρέσκο μαλακό τυρί που φτιάχνουν πάντα οι φάρμες. Το ίδιο σιτηρό έχει και μια δεύτερη ζωή στην άλλη άκρη της πόλης, στο αποστακτήριο κάτω από τον πύργο, που δουλεύει από το χίλια επτακόσια ενενήντα οκτώ, εκεί όπου ολόκληρος ο δρόμος μυρίζει ζεστή βύνη τα σωστά πρωινά.

"Μπορούμε να έχουμε τον λογαριασμό, παρακαλώ;" είπε η Πόλι όταν άδειασε το πιάτο, και ο ερωδιός άργησε να τον φέρει, πράγμα που είναι κομπλιμέντο. Έξω, ο άνεμος είχε πέσει στο επίπεδο που τα νησιά θεωρούν νηνεμία. Η Πόλι ανέβηκε τον γκρίζο δρόμο, πέρασε τον κόκκινο ψαμμίτη του καθεδρικού, με τη γεύση ενός σκληρού κλίματος στον ουρανίσκο της.