Ateşin Yanındaki Sandalye

Pansiyon limanın yukarısında duruyordu, kapısı rüzgâr almayan tarafta; bu adalarda kapıyı zaten o tarafa yaparsınız. Evi bir North Ronaldsay koyunu işletiyordu, takımadanın kuzey ucunda deniz yosunuyla yaşayan kıyı koyunlarından biri. Polly üzerinden yağmur suları akarak holde durdu. "Boş odanız var mı?"

Oda vardı. Eylülde genelde olur. Polly, "Sessiz bir oda istiyorum, lütfen," dedi. Koyun bu konuda nazik davranacak kadar bekledi. Arkadaki odalar avluya bakar, öndeki odalar suya bakar ve rüzgâr ikisini de bulur. Burada hiçbir yer, bir ziyaretçinin kastettiği anlamda sessiz değildir. Adaların bunun yerine sunduğu şey öyle sürekli bir rüzgârdır ki iki gece sonra onu duymayı bırakırsınız.

"Bavuluma yardım edebilir misiniz, lütfen?" Koyun çantayı kendisi yukarı taşıdı ve ateşin yanındaki bir sandalyenin dibine bıraktı; Polly'nin konuşmayı kesmesinin sebebi o sandalyeydi. İskeleti deniz odunundandı, çünkü burada ağaç yetişmez ve eski evlerdeki her tahta gelgitle gelmiştir. Sırtlığı yulaf samanındandı, sarılıp dikilerek omuzların üzerine doğru kıvrılan bir başlığa dönüştürülmüştü. Kirkwall'da David Kirkness adında bir marangoz, o çiftlik alışkanlığını bin sekiz yüzlü yılların ortasında standart bir tasarıma çevirdi.

"Çıkış saati kaçta?" diye sordu Polly, çünkü burada her şeye feribot karar verir. Sonra sandalyeye oturdu. Saman başlık kapıdan gelen cereyanı kesti, ateş ateşlerin yaptığı şeyi yapmayı sürdürdü ve tekneden beri ilk kez kendi nefesini duyabildi.