Η καρέκλα δίπλα στο τζάκι

Ο ξενώνας στεκόταν πάνω από το λιμάνι, με την πόρτα του στην απάνεμη πλευρά, που σε αυτά τα νησιά είναι η πλευρά όπου βάζεις πόρτα. Τον κρατούσε μια προβατίνα από το Νορθ Ρόναλντσεϊ, μια από τις παραθαλάσσιες προβατίνες που τρέφονται με φύκια στη βόρεια άκρη του αρχιπελάγους. Η Πόλι στεκόταν στον διάδρομο και έσταζε βροχή. "Έχετε διαθέσιμα δωμάτια;"

Δωμάτια υπήρχαν. Τον Σεπτέμβριο συνήθως υπάρχουν. Η Πόλι είπε: "Θα ήθελα ένα ήσυχο δωμάτιο, παρακαλώ." Η προβατίνα κοντοστάθηκε όσο χρειαζόταν για να είναι ευγενική. Τα πίσω δωμάτια βλέπουν στην αυλή, τα μπροστινά βλέπουν στο νερό, και ο άνεμος βρίσκει και τα δύο. Τίποτα εδώ δεν είναι ήσυχο με τον τρόπο που το εννοεί ένας επισκέπτης. Αυτό που προσφέρουν τα νησιά είναι ένας άνεμος τόσο συνεχής που μετά από δύο νύχτες παύεις να τον ακούς.

"Θα μπορούσατε να με βοηθήσετε με τις αποσκευές μου, παρακαλώ;" Η προβατίνα ανέβασε μόνη της τη βαλίτσα και την ακούμπησε δίπλα σε μια καρέκλα κοντά στο τζάκι, και η καρέκλα ήταν ο λόγος που η Πόλι σταμάτησε να μιλάει. Ο σκελετός της ήταν από θαλασσόξυλα, γιατί εδώ δεν φυτρώνει δέντρο και κάθε σανίδα στα παλιά σπίτια ήρθε με την παλίρροια. Η πλάτη της ήταν από άχυρο βρώμης, τυλιγμένο και ραμμένο σε μια κουκούλα που γέρνει μπροστά πάνω από τους ώμους. Ένας ξυλουργός στο Κερκγουόλ, ο Ντέιβιντ Κέρκνες, έκανε αυτή τη συνήθεια των αγροτόσπιτων καθιερωμένο σχέδιο στα μέσα του δέκατου ένατου αιώνα.

"Τι ώρα πρέπει να αδειάσω το δωμάτιο;" ρώτησε η Πόλι, γιατί εδώ όλα τα αποφασίζει το φέρι. Έπειτα κάθισε στην καρέκλα. Η αχυρένια κουκούλα έκοβε το ρεύμα από την πόρτα, η φωτιά συνέχισε να κάνει αυτό που κάνουν οι φωτιές, και για πρώτη φορά μετά το πλοίο μπορούσε να ακούσει την ίδια της την ανάσα.