Krzesło przy ogniu

Pensjonat stał nad portem, z drzwiami po osłoniętej stronie, a na tych wyspach to jest strona, po której buduje się drzwi. Prowadziła go owca z North Ronaldsay, jedna z owiec z brzegu, które na północnym krańcu archipelagu żywią się wodorostami. Polly stała w sieni, a deszcz spływał z niej na podłogę. "Czy macie wolne pokoje?"

Pokoje były. We wrześniu zwykle są. Polly powiedziała: "Poproszę cichy pokój." Owca zrobiła pauzę na tyle długą, żeby zachować uprzejmość. Pokoje z tyłu wychodzą na podwórze, te z przodu na wodę, a wiatr znajduje jedne i drugie. Nic tutaj nie jest ciche w tym sensie, w jakim myśli o tym gość. To, co wyspy dają w zamian, to wiatr tak stały, że po dwóch nocach przestaje się go słyszeć.

"Czy mógłby mi pan pomóc z bagażem?" Owca sama wniosła torbę na górę i postawiła ją obok krzesła przy ogniu, i to krzesło było powodem, dla którego Polly przestała mówić. Rama była z drewna wyrzuconego przez morze, bo tutaj nie rośnie żadne drzewo, a każda deska w starych domach przypłynęła z przypływem. Oparcie było z owsianej słomy, zwiniętej i zszytej w kaptur, który wygina się do przodu nad ramionami. Stolarz z Kirkwall o nazwisku David Kirkness zmienił ten wiejski zwyczaj w standardowy wzór w połowie dziewiętnastego wieku.

"O której godzinie jest wymeldowanie?", zapytała Polly, bo tutaj prom decyduje o wszystkim. Potem usiadła na krześle. Słomiany kaptur odciął przeciąg od drzwi, ogień robił dalej to, co robią ognie, a ona po raz pierwszy od statku usłyszała własny oddech.