De stoel bij het vuur

Het pension stond boven de haven met zijn deur aan de beschutte kant, en dat is op deze eilanden de kant waar je een deur in zet. Het werd gerund door een North Ronaldsay ooi, een van de kustschapen die aan de noordkant van de archipel van zeewier leven. Polly stond in de gang met de regen van haar af te lopen. "Heeft u nog kamers vrij?"

Er waren kamers. In september meestal wel. Polly zei: "Ik wil graag een rustige kamer, alstublieft." De ooi zweeg net lang genoeg om beleefd te blijven. De kamers achter kijken uit op het erf, de kamers voor kijken uit op het water, en de wind vindt ze allebei. Nergens hier is het stil op de manier waarop een bezoeker dat bedoelt. Wat de eilanden in plaats daarvan bieden is een wind die zo constant is dat je hem na twee nachten niet meer hoort.

"Zou u mij met mijn bagage kunnen helpen, alstublieft?" De ooi droeg de tas zelf naar boven en zette hem naast een stoel bij het vuur, en die stoel was de reden dat Polly ophield met praten. Het frame was drijfhout, want hier groeit geen boom en elke plank in de oude huizen kwam met het tij binnen. De rug was haverstro, opgerold en vastgestikt tot een kap die naar voren over de schouders buigt. Een timmerman in Kirkwall die David Kirkness heette maakte van die boerengewoonte halverwege de negentiende eeuw een vast ontwerp.

"Hoe laat is de uitchecktijd?" vroeg Polly, want de veerboot bepaalt hier alles. Toen ging ze in de stoel zitten. De strokap sneed de tocht van de deur weg, het vuur deed wat vuren doen, en voor het eerst sinds de boot kon ze zichzelf horen ademen.