Vapur Limana Giriyor

Sabah vapuru alçak bir burnu geçerek geldi ve Stromness'e yanaştı; buradaki evler sırtlarını suya dönmüş, üçgen alınlıklarını rüzgâra çevirmiş halde duruyor. Polly ıslak taş döşemeye adım attı ve rüzgârı anında anladı. Bu bir esinti değildi. Bir durumdu. İskelenin ucunda bir çoban köpeği oturmuş, halatları izliyordu. Polly yanına gitti. "Bana yolu gösterebilir misiniz?"

Nereye gitmek istediğini sordu, Polly de henüz bilmediğini itiraf etti. Burada bu makul bir cevaptır. Adaların sayısı yetmişe yakın, bunların yaklaşık yirmisinde insan yaşıyor ve hiçbiri kıyıdan uzak değil. Orman yok, rüzgâr kıran ağaç sırası yok, bir çiftlik evinin bacasından daha yüksek hiçbir şey yok. "Otobüse nereden binebileceğimi söyleyebilir misiniz?" diye sordu; köpek başını yokuşun tepesindeki durağa doğru eğdi.

Sonra yazını şehirlerde geçirmiş bir kuşun hatasını yaptı. "Şehir merkezine yürümek ne kadar sürer?" Çoban köpeği kasabanın bir ucundan öbür ucuna uzanan tek taş döşeli sokağa baktı; sokak yer yer bir arabanın aynalarını katlamasını gerektirecek kadar dar. On bir dakika, dedi, vitrinlere bakmak için durursan.

"Bugün ilginç bir etkinlik var mı, söyleyebilir misiniz?" Soruyu ciddiye aldı. Feribot tarifesi buranın yerel haberidir, dedi, geri kalan her şey de onunla birlikte gelir. Haftanın ilerleyen günlerinde fok kayalıklarına giden bir tekne vardı. Mahkûmların yaptığı bir şapel vardı. Bir de kum tepesinin altında dört bin yıl yatmış, ta ki bir fırtına o tepeyi alıp götürene kadar orada kalmış bir köy vardı.