Έρχεται το πλοίο

Το πρωινό πλοίο πέρασε ένα χαμηλό ακρωτήρι και έδεσε στο Στρόμνες, εκεί όπου τα σπίτια στέκονται με την πλάτη στο νερό και τα αετώματά τους στραμμένα στον άνεμο. Η Πόλι πάτησε πάνω σε βρεγμένες πλάκες και κατάλαβε αμέσως τον άνεμο. Δεν ήταν ριπή. Ήταν κατάσταση. Ένα κόλεϊ καθόταν στην άκρη της προβλήτας και κοίταζε τα σχοινιά. Η Πόλι πήγε κοντά του. "Μπορείτε να μου δείξετε τον δρόμο;"

Τη ρώτησε πού ήθελε να πάει, και εκείνη παραδέχτηκε ότι δεν το ήξερε ακόμη. Εδώ αυτή είναι μια λογική απάντηση. Τα νησιά φτάνουν σχεδόν τα εβδομήντα, περίπου είκοσι από αυτά κατοικούνται, και κανένα δεν βρίσκεται μακριά από την ακτή. Δεν υπάρχει δάσος, ούτε ανεμοφράκτης, τίποτα ψηλότερο από την καμινάδα ενός αγροτόσπιτου. "Θα μπορούσατε να μου πείτε πού μπορώ να πάρω λεωφορείο;" ρώτησε, και εκείνος έγειρε το κεφάλι προς ένα στέγαστρο στην κορυφή της ανηφόρας.

Έπειτα έκανε το λάθος ενός πουλιού που έχει περάσει ένα καλοκαίρι στις πόλεις. "Πόση ώρα κάνει κανείς με τα πόδια μέχρι το κέντρο της πόλης;" Το κόλεϊ κοίταξε τον μοναδικό πλακόστρωτο δρόμο που διατρέχει όλο το χωριό, τόσο στενό σε σημεία που τα αυτοκίνητα μαζεύουν τους καθρέφτες τους. Έντεκα λεπτά, είπε, αν σταματήσεις να κοιτάξεις τις βιτρίνες.

"Μπορείτε να μου πείτε αν έχει κάποια ενδιαφέρουσα εκδήλωση σήμερα;" Πήρε την ερώτηση στα σοβαρά. Το δρομολόγιο του φέρι είναι η τοπική είδηση, είπε, και όλα τα υπόλοιπα φτάνουν μαζί του. Υπήρχε μια βάρκα για τα βραχονήσια των φωκιών αργότερα μέσα στην εβδομάδα. Υπήρχε ένα παρεκκλήσι χτισμένο από αιχμαλώτους. Υπήρχε ένα χωριό που έμεινε κάτω από έναν αμμόλοφο τέσσερις χιλιάδες χρόνια, ώσπου μια καταιγίδα πήρε τον αμμόλοφο.