Dumating ang Barko

Dumaan ang barko ng umaga sa isang mababang tangos ng lupa at dumaong sa Stromness, kung saan nakatalikod sa tubig ang mga bahay at nakaharap sa hangin ang kanilang matutulis na dingding. Tumapak si Polly sa basang mga bato at agad niyang naunawaan ang hangin. Hindi iyon simpleng ihip. Isa iyong kalagayan. May isang collie na nakaupo sa dulo ng pantalan, minamasdan ang mga lubid. Lumapit si Polly sa kaniya. "Maituturo mo ba sa akin ang daan?"

Tinanong siya nito kung saan siya patungo, at inamin niyang hindi pa niya alam. Katanggap-tanggap na sagot iyon dito. Malapit sa pitumpu ang bilang ng mga isla, mga dalawampu rito ang may nakatira, at wala ni isa sa mga ito ang malayo sa dagat. Walang kagubatan, walang panangga sa hangin, walang mas mataas pa sa tsimenea ng isang bahay-bukid. "Maaari mo bang sabihin sa akin kung saan ako makakasakay ng bus?" tanong niya, at itinuro nito sa pamamagitan ng ulo ang isang silungan sa itaas ng dalisdis.

Pagkatapos ay nagkamali siya gaya ng isang ibong nagpalipas ng tag-araw sa mga lungsod. "Gaano katagal maglakad papunta sa sentro ng bayan?" Tiningnan ng collie ang iisang kalsadang bato na umaabot sa buong haba ng bayan, makitid na sa ilang bahagi ay kailangang itiklop ng kotse ang mga salamin nito. Labing-isang minuto, sabi niya, kung titigil ka para sumilip sa mga bintana.

"Masasabi mo ba sa akin kung may kawili-wiling kaganapan ngayong araw?" Seryoso niyang tinanggap ang tanong. Ang iskedyul ng ferry ang balita rito, sabi niya, at kasama nito dumarating ang lahat ng iba pa. May bangkang patungo sa mga batuhan ng seal sa mga susunod na araw ng linggo. May kapilyang itinayo ng mga bilanggo. May nayong nakalibing sa ilalim ng isang buhanging burol sa loob ng apat na libong taon hanggang sa tangayin ng isang bagyo ang burol.