De boot komt binnen

De ochtendboot voer langs een lage landtong naar binnen en legde aan in Stromness, waar de huizen met hun rug naar het water staan en hun puntgevels in de wind zijn gedraaid. Polly stapte op natte steenplaten en begreep de wind meteen. Het was geen windvlaag. Het was een toestand. Aan het eind van de pier zat een collie naar de trossen te kijken. Polly liep naar hem toe. "Kunt u mij de weg wijzen?"

Hij vroeg waar ze heen wilde, en ze gaf toe dat ze dat nog niet wist. Dat is hier een redelijk antwoord. De eilanden zijn met bijna zeventig, ongeveer twintig ervan zijn bewoond, en geen enkel eiland ligt ver van de kust. Er is geen bos, geen windsingel, niets dat hoger reikt dan een boerderijschoorsteen. "Zou u mij kunnen vertellen waar ik de bus kan nemen?" vroeg ze, en hij knikte met zijn kop naar een abri boven aan de helling.

Toen maakte ze de fout van een vogel die een zomer in de stad heeft doorgebracht. "Hoe lang duurt het om naar het stadscentrum te lopen?" De collie keek langs de enige geplaveide straat die over de hele lengte van het stadje loopt, op sommige plekken zo smal dat een auto zijn spiegels moet inklappen. Elf minuten, zei hij, als je stopt om in de etalages te kijken.

"Kunt u mij vertellen of er vandaag interessante evenementen zijn?" Hij nam de vraag serieus. De dienstregeling van de veerboot is het plaatselijke nieuws, zei hij, en al het andere komt met de boot mee. Later in de week ging er een boot naar de zeehondenklippen. Er was een kapel die door gevangenen was gebouwd. Er was een dorp dat vierduizend jaar onder een duin had gelegen, tot een storm het duin wegnam.