Sis Arkasından Kapanıyor

Son öğleden sonrasında Polly bir kez daha kıyının çok üstüne tırmandı: çay teraslarının, iki gölüyle kraterin ve priolonun hâlâ defne ağaçlarının derinliğinden seslendiği sessiz ormanın üzerine. Yukarıdan ada tam olarak ne ise öyle görünüyordu: hâlâ hafifçe ılık, hâlâ yavaşça yeşile soğuyan uzun bir eski yanardağ zinciri.

Aşağıda balıkçı tekneleri limana dönüyordu; kararan denizde ince izler bırakan küçük beyaz şekiller. Kıyı yolu boyunca ışıklar birer birer yanıyordu. Sahile yakın bir yerden odun dumanı kokusu yükseliyor, tuzlu havanın son kalıntısına karışıyordu.

Okyanustan bütün hafta olduğu gibi bir sis kütlesi geldi; önce kraterin, sonra çay tarlalarının, sonra da limanın üstünden kayarak bütün adayı ayaklarının altında gözden sildi. Polly bunu daha önce de izlemişti: sabırlı ve telaşsız, sanki ada bir anda değil de yavaş yavaş kaybolmayı tercih ediyormuş gibi.

Ufukta son ışık hâlâ tutunurken açık suya doğru döndü; arkasında akşam yemeğini hâlâ yer altında pişiren, çayını hâlâ yaprak yaprak dikkatle yetiştiren ve eski bir ormanın derinliğinde küçük gri bir kuşu hâlâ güvende tutan bir ada bıraktı.