Η Ομίχλη Κλείνει Πίσω Της

Το τελευταίο της απόγευμα, η Πόλι ανέβηκε ψηλά πάνω από την ακτή άλλη μια φορά, πάνω από τις αναβαθμίδες του τσαγιού, τον κρατήρα με τις δύο λίμνες και το ήσυχο δάσος όπου ο πριόλο φωνάζει ακόμη βαθιά μέσα στις δάφνες. Από εκεί ψηλά το νησί έμοιαζε ακριβώς με αυτό που είναι: μια μακριά αλυσίδα από παλιά ηφαίστεια, ακόμη αχνά ζεστά, που κρυώνουν αργά και γίνονται πράσινα.

Ψαρόβαρκες γύριζαν στο λιμάνι από κάτω, μικρά λευκά σχήματα που άφηναν λεπτούς απόνερους πάνω σε μια θάλασσα που σκοτείνιαζε, και τα φώτα άναβαν ένα ένα κατά μήκος του παραλιακού δρόμου. Η μυρωδιά από καμένα ξύλα ανέβαινε από κάπου κοντά στην ακτή και ανακατευόταν με την τελευταία αλμύρα του αέρα.

Ένα στρώμα ομίχλης ήρθε από τον ωκεανό όπως έκανε όλη την εβδομάδα, γλιστρώντας πρώτα πάνω από τον κρατήρα, μετά πάνω από τα χωράφια με το τσάι, και μετά πάνω από το ίδιο το λιμάνι, διπλώνοντας ολόκληρο το νησί μακριά από τα μάτια της. Η Πόλι το είχε ξαναδεί να το κάνει αυτό, υπομονετικά και χωρίς βιασύνη, σαν να προτιμούσε το νησί να εξαφανίζεται σιγά σιγά αντί μονομιάς.

Έστριψε προς τα ανοιχτά όσο το τελευταίο φως κρατούσε ακόμη στον ορίζοντα, αφήνοντας πίσω της ένα νησί που μαγειρεύει ακόμη το δείπνο του κάτω από τη γη, που καλλιεργεί ακόμη το τσάι του ένα προσεκτικό φύλλο τη φορά, και που κάπου, βαθιά σε ένα παλιό δάσος, κρατάει ακόμη ασφαλές ένα μικρό γκρίζο πουλί.