அவளுக்குப் பின்னால் மூடுபனி மூடிக்கொள்கிறது

தன் கடைசி பிற்பகலில், கடற்கரைக்கு மேலே இன்னொரு முறை பாலி உயரமாக ஏறினாள்: தேயிலைப் படிநிலங்களுக்கும், இரண்டு ஏரிகளைத் தாங்கிய பள்ளத்துக்கும், லாரல் மரங்களின் ஆழத்திலிருந்து இன்னும் ப்ரியோலோ கூவும் அமைதியான காட்டுக்கும் மேலே. அந்த உயரத்திலிருந்து, தீவு உண்மையில் எப்படியோ அப்படியே தெரிந்தது: பழைய எரிமலைகளின் ஒரு நீண்ட சங்கிலி, இன்னும் மெல்லிய சூடு தங்கியிருக்க, இன்னும் மெதுவாகப் பசுமையாக ஆறிக்கொண்டிருக்கிறது.

கீழே துறைமுகத்தை நோக்கி மீன்பிடிப் படகுகள் திரும்பிக்கொண்டிருந்தன, இருண்டு வரும் கடலின் மேல் மெல்லிய நுரைக்கோடுகளை இழுத்துச் செல்லும் சிறிய வெள்ளை உருவங்கள். கடலோரச் சாலையில் ஒவ்வொன்றாக விளக்குகள் எரியத் தொடங்கின. கரைக்கு அருகில் எங்கோ இருந்து விறகுப் புகையின் வாசனை மேலே எழுந்து, மிச்சமிருந்த உப்புக் காற்றுடன் கலந்தது.

வாரம் முழுவதும் செய்ததைப் போலவே, கடலிலிருந்து ஒரு மூடுபனிப் படை உள்ளே உருண்டு வந்தது. முதலில் பள்ளத்தின் மேல், பிறகு தேயிலை வயல்களின் மேல், அதன் பிறகு துறைமுகத்தின் மேல் நழுவி, தீவு முழுவதையும் அவளுக்குக் கீழே மடித்து மறைத்தது. இதை அவள் முன்பும் பார்த்திருக்கிறாள்: பொறுமையாக, அவசரமே இல்லாமல், ஒரே நேரத்தில் மறைவதைவிட மெதுவாக மறைவதையே தீவு விரும்புவது போல.

அடிவானத்தில் கடைசி வெளிச்சம் தங்கியிருக்கும் வரை, திறந்த கடலை நோக்கி அவள் திரும்பினாள். அவளுக்குப் பின்னால், தன் இரவு உணவை இன்னும் மண்ணுக்குள் சமைத்துக்கொண்டு, தன் தேயிலையை ஒவ்வொரு இலையாகக் கவனமாக வளர்த்துக்கொண்டு, ஒரு பழைய காட்டின் ஆழத்தில் எங்கோ ஒரு சிறிய சாம்பல் நிறப் பறவையைப் பத்திரமாகக் காத்துக்கொண்டு, அந்தத் தீவு இருந்தது.