De mist sluit zich achter haar

Op haar laatste middag klom Polly nog één keer hoog boven de kust uit, boven de theeterrassen, de krater met zijn twee meren en het stille bos waar de priolo nog altijd roept diep tussen de laurierbomen. Van daarboven zag het eiland eruit als precies wat het is: één lange keten van oude vulkanen, nog vaag warm, nog langzaam afkoelend tot groen.

Beneden voeren de vissersboten terug de haven in, kleine witte vormen die dunne sporen trokken over een donker wordende zee, en langs de kustweg gingen de lichten een voor een aan. De geur van houtrook dreef omhoog vanaf ergens bij de kust en vermengde zich met het laatste beetje zilte lucht.

Een mistbank rolde van de oceaan naar binnen zoals hij dat de hele week had gedaan, schoof eerst over de krater, toen over de theevelden, toen over de haven zelf, en vouwde het hele eiland onder haar uit het zicht. Polly had dit al eerder zien gebeuren, geduldig en zonder haast, alsof het eiland liever langzaam verdween dan in één keer.

Ze draaide weg over open water terwijl het laatste licht zich aan de horizon vasthield, en liet een eiland achter dat nog steeds zijn avondeten onder de grond kookte, nog steeds zijn thee blaadje voor blaadje verbouwde, en nog steeds, ergens diep in een oud bos, een klein grijs vogeltje veilig hield.