Nagsara ang Hamog sa Likuran Niya

Sa huli niyang hapon, muling umakyat si Polly nang mataas sa ibabaw ng baybayin, sa ibabaw ng mga terasa ng tsaa, ng bungangang may dalawang lawa, at ng tahimik na gubat kung saan tumatawag pa rin ang priolo mula sa kaloob-looban ng mga punong laurel. Mula roon, ganito nga talaga ang anyo ng pulo: isang mahabang kadena ng lumang bulkan, bahagya pang mainit, dahan-dahan pang lumalamig tungo sa lungti.

Pauwi na sa daungan ang mga bangkang pangisda sa ibaba, maliliit na puting hugis na nag-iiwan ng manipis na guhit sa dumidilim na dagat, at isa-isang nagsisindi ang mga ilaw sa kahabaan ng kalsada sa baybayin. Umangat ang amoy ng usok ng kahoy mula sa may dalampasigan, naghahalo sa huling bahagi ng maalat na hangin.

Dumating ang isang hanay ng hamog mula sa karagatan gaya ng ginawa nito sa buong linggo, dumaraan muna sa bunganga, saka sa mga bukirin ng tsaa, saka sa mismong daungan, itinutupi ang buong pulo palayo sa paningin niya. Nakita na ito ni Polly noon, matiyaga at hindi nagmamadali, na para bang mas gusto ng pulong maglaho nang dahan-dahan kaysa nang sabay-sabay.

Lumihis siya palabas sa bukas na tubig habang kumakapit pa ang huling liwanag sa abot-tanaw, iniiwan ang isang pulong nagluluto pa rin ng hapunan sa ilalim ng lupa, nagpapalago pa rin ng tsaa nito nang isang maingat na dahon sa bawat pagkakataon, at, sa kung saang kaloob-looban ng lumang gubat, patuloy pa ring nag-iingat sa isang maliit na abuhing ibon.