İki Kez Kayıp Sayılan Kuş

Adanın doğusunda Polly, ağaç sınırını takip ederek kıyıdaki hiçbir şeye benzemeyen bir ormana çıktı: yosunla kaplı, birbirine dolanmış yaşlı defne ağaçları, tepeleri o kadar sık ki yere pek az güneş ışığı iniyordu. Pico da Vara çevresindeki bu serin ve nemli orman, gezegende başka hiçbir yerde bulunmayan küçük gri ve pembe bir kuşun, priolonun son kalesi; Polly de birini bulabilecek mi diye gelmişti.

Kuş iki kez yok olmanın eşiğine geldi. Bin dokuz yüz otuz ikide görülmesi tamamen kesildi ve otuz yıldan uzun bir süre boyunca çoğu kişi onun büsbütün gittiğini sandı; ta ki bin dokuz yüz altmış yedide, tam da böyle bir ormanda saklanan küçük bir topluluk yeniden bulunana kadar. Ondan sonra bile tarım ve hızlı büyüyen yabancı ağaçlar yaşam alanını daraltmayı sürdürdü, öyle ki geriye yüzden az üreyen çift kaldı. Çoğu sayıma göre bu, Avrupa'nın en nadir ikinci ötücü kuşu.

Priolo'yu kurtaran şey sabırlı ve gösterişsiz bir emek oldu. Gönüllüler ve bilim insanları on yıllar boyunca yabancı ağaçları söküp, kuşun besin ve barınak için gerçekten muhtaç olduğu yavaş büyüyen yerli defneyi yeniden dikti. Polly, alçak bir daldan havalanan iki tanesini izledi: koyu yeşilin önünde yumuşak bir pembe göğüs parıltısı; kısa ve alçak notalarla birbirlerine seslendiler, sonra yeniden yaprakların arasında kayboldular.

Bir kez daha görebilmeyi umarak sessizlikte uzun süre bekledi, ama orman kuşların üstüne, sanki hiç orada olmamışlar gibi eksiksizce kapandı. Polly bunun adil bir takas olduğunu düşündü: küçük bir sessizlik karşılığında, hâlâ tutunan bir tür.