Το Πουλί που Θεωρήθηκε Χαμένο Δύο Φορές

Βαθιά στα ανατολικά του νησιού, η Πόλι ακολούθησε το όριο των δέντρων και μπήκε σε ένα δάσος διαφορετικό από οτιδήποτε υπήρχε στην ακτή: μπερδεμένες γέρικες δάφνες ντυμένες με βρύα, με φυλλωσιά τόσο πυκνή που ελάχιστο φως έφτανε στο έδαφος. Αυτό το δροσερό, υγρό δάσος γύρω από το Πίκο ντα Βάρα είναι το τελευταίο οχυρό ενός μικρού γκρίζου και ροζ πουλιού που δεν υπάρχει πουθενά αλλού στον πλανήτη, του πριόλο, και η Πόλι είχε έρθει για να δει αν θα κατάφερνε να βρει ένα.

Το πουλί παραλίγο να εξαφανιστεί δύο φορές. Οι παρατηρήσεις σταμάτησαν εντελώς το χίλια εννιακόσια τριάντα δύο, και για πάνω από τριάντα χρόνια οι περισσότεροι θεωρούσαν ότι είχε χαθεί για πάντα, ώσπου ένας μικρός πληθυσμός ανακαλύφθηκε ξανά το χίλια εννιακόσια εξήντα επτά, κρυμμένος ακριβώς σε τέτοιο δάσος. Ακόμη και μετά από αυτό, η γεωργία και τα ξένα δέντρα ταχείας ανάπτυξης συνέχισαν να συρρικνώνουν το σπίτι του, μέχρι που απέμειναν λιγότερα από εκατό ζευγάρια αναπαραγωγής, κάτι που το κάνει, στις περισσότερες καταμετρήσεις, το δεύτερο σπανιότερο ωδικό πτηνό ολόκληρης της Ευρώπης.

Αυτό που έσωσε τον πριόλο ήταν μια υπομονετική, καθόλου λαμπερή δουλειά. Εθελοντές και επιστήμονες πέρασαν δεκαετίες ξεριζώνοντας ξένα δέντρα και ξαναφυτεύοντας την αργή, ντόπια δάφνη από την οποία εξαρτάται πραγματικά το πουλί για τροφή και καταφύγιο. Η Πόλι είδε δύο από αυτούς να απογειώνονται από ένα χαμηλό κλαδί, μια απαλή λάμψη ροζ στήθους πάνω στο σκούρο πράσινο, και να φωνάζουν ο ένας στον άλλο με κοφτές, χαμηλές νότες πριν χαθούν ξανά μέσα στη φυλλωσιά.

Περίμενε πολλή ώρα μέσα στην ησυχία, ελπίζοντας για μία ακόμη ματιά, αλλά το δάσος έκλεισε πάνω από τα πουλιά τόσο ολοκληρωτικά σαν να μην είχαν βρεθεί ποτέ εκεί. Της φάνηκε δίκαιη ανταλλαγή, σκέφτηκε η Πόλι: λίγη σιωπή, με αντάλλαγμα ένα είδος που ακόμη κρατιέται.