De vogel die tweemaal verloren werd gewaand

Diep in het oosten van het eiland volgde Polly de boomgrens omhoog, een bos in dat op niets aan de kust leek: verwarde oude laurierbomen behangen met mos, hun bladerdak zo dicht dat er nauwelijks zonlicht de grond bereikte. Dit koele, vochtige bos rond Pico da Vara is het laatste bolwerk van een klein grijs met roze vogeltje dat nergens anders op aarde voorkomt, de priolo, en Polly was gekomen om te zien of ze er een kon vinden.

De vogel is tweemaal bijna verdwenen. In negentienhonderdtweeëndertig stopten de waarnemingen volledig, en meer dan dertig jaar lang ging vrijwel iedereen ervan uit dat hij voorgoed weg was, tot er in negentienhonderdzevenenzestig een kleine populatie werd herontdekt, verscholen in precies dit soort bos. Zelfs daarna bleven landbouw en snelgroeiende uitheemse bomen zijn leefgebied verkleinen, tot er minder dan honderd broedparen over waren, wat hem volgens de meeste tellingen de op een na zeldzaamste zangvogel van heel Europa maakt.

Wat de priolo redde was geduldig, roemloos werk. Vrijwilligers en wetenschappers hebben decennialang uitheemse bomen uitgetrokken en de trage inheemse laurier teruggeplant waar de vogel voor voedsel en beschutting echt van afhangt. Polly zag er twee opstijgen van een lage tak, een zachte flits van roze borst tegen het donkergroen, kort en laag naar elkaar roepend voor ze weer in het bladerdak verdwenen.

Ze wachtte lang in de stilte, hopend op nog één blik, maar het bos sloot zich zo volledig boven de vogels alsof ze er nooit waren geweest. Het voelde als een eerlijke ruil, dacht Polly: een beetje stilte, in ruil voor een soort die het nog volhoudt.