Ang Ibong Dalawang Beses Ibinilang na Wala Na

Sa malalim na silangan ng pulo, sinundan ni Polly ang hanay ng puno paakyat sa isang gubat na hindi kagaya ng kahit ano sa baybayin, magugulong matatandang punong laurel na nababalutan ng lumot, at napakakapal ng kanilang mga sanga kaya kakaunting sikat ng araw ang umaabot sa lupa. Ang malamig at basang gubat na ito sa palibot ng Pico da Vara ang huling tanggulan ng isang maliit na ibong abuhin at rosas na wala nang matatagpuan sa iba pang panig ng mundo, ang priolo, at naparoon si Polly upang tingnan kung makakakita siya ng isa.

Halos dalawang beses nang naglaho ang ibon. Tumigil nang tuluyan ang mga pagkakakita noong mil nobesyentos trenta y dos, at sa loob ng mahigit tatlumpung taon ay inakala ng karamihan na wala na ito magpakailanman, hanggang muling natuklasan ang isang maliit na populasyon noong mil nobesyentos sesenta y siyete, nagtatago sa ganito ring uri ng gubat. Kahit pagkatapos noon, patuloy na pinaliit ng pagsasaka at ng mabibilis tumubong dayuhang puno ang tirahan nito hanggang wala nang isang daang pares na nagpapalahi ang natira, kaya sa halos lahat ng bilang, ito ang pangalawa sa pinakabihirang ibong mang-aawit sa buong Europa.

Ang nagligtas sa priolo ay matiyaga at walang katanyagang trabaho. Ilang dekada ang ginugol ng mga boluntaryo at siyentipiko sa pagbunot ng dayuhang puno at sa muling pagtatanim ng mabagal na katutubong laurel na talagang pinagkukunan ng ibon ng pagkain at silungan. Nasaksihan ni Polly ang dalawa sa kanila na lumipad mula sa mababang sanga, isang malambot na kislap ng rosas na dibdib laban sa madilim na luntian, nagtatawagan sa maiikli at mababang tunog bago muling naglaho sa mga dahon.

Matagal siyang naghintay sa katahimikan, umaasang makakita pa ng isa, ngunit muling nagsara ang gubat sa ibabaw ng mga ibon na para bang hindi sila kailanman naroon. Parang patas na palitan, naisip ni Polly: isang maliit na katahimikan, kapalit ng isang uring patuloy pa ring kumakapit.