விடியலில் புதைக்கப்படும் இரவு உணவு

நீராவி சூழ்ந்த ஒரு சிறிய ஏரிக்கு அருகில், கருப்புத் தரையில் இருந்த ஆழமான குழிகளுக்குப் பக்கத்தில் பெரிய பானைகளின் வரிசையை பாலி கண்டாள். தடிமனான மேலங்கி அணிந்த ஒரு சமையல்காரர், மூடிய பானை ஒவ்வொன்றையும் கயிற்றால் குழிக்குள் இறக்கினார். தரையில் ஒரு குழிக்குள் சமைக்க அப்படி என்ன இருக்கும் என்ற ஆர்வத்தில் பாலி அருகில் அமர்ந்து பார்த்தாள்.

ஒவ்வொரு பானையிலும் இறைச்சி, தொத்திறைச்சி, முட்டைக்கோஸ், காய்கறிகள் நிறைந்திருந்தன. குழிகள் கீழிருந்து எரிமலையால் சூடேற்றப்படுகின்றன, கொதிநீரின் வெப்பம் அளவுக்கு. நெருப்பே பயன்படுத்தப்படுவதில்லை. நெடுங்காலத்துக்கு முன்பு கல் வளையங்களால் குறிக்கப்பட்ட விரிசல்கள் வழியாக, ஆழத்திலிருந்து மட்டுமே வெப்பம் வருகிறது.

பானைகள் ஆறு அல்லது ஏழு மணி நேரம் மண்ணுக்குள் இருக்கும் என்பதை, பெரும்பாலும் கைகளால், அந்தச் சமையல்காரர் பாலிக்குக் காட்டினார். காத்திருக்கும் நேரத்தில் மக்கள் ஏரியையோ ஊரையோ பார்க்கச் செல்கிறார்கள். பிறகு திரும்பி வந்து தங்கள் இரவு உணவைத் தோண்டி எடுக்கிறார்கள்.

முதல் பானை வெளியே வந்தபோது அடர்ந்த நீராவி எழுந்தது, சமைந்த இறைச்சியின் வாசனை காற்றில் நிறைந்தது. சாப்பிட பாலி தங்கவில்லை. ஆனால் மலை சமைத்த உணவைப் பெருமையுடன் சமையல்காரர் தூக்கிச் செல்வதை அவள் பார்த்தாள்.