ஐரோப்பாவின் கடைசி இரண்டு தோட்டங்கள்

கடலுக்கு மேலே உள்ள ஒரு பசும் மலைச்சரிவில், தேய்ச்செடிகள் நேர்த்தியான வரிசைகளாகக் கடல் வரை இறங்கின. அவை ஒரு ஓவியம் போல ஒழுங்காகத் தெரிந்தன. பாலி ஒரு கல் சுவரில் அமர்ந்து வெளியே பார்த்தாள். ஐரோப்பாவில் இன்னும் தேயிலை பயிரிடும் இரண்டே இடங்களில் இதுவும் ஒன்று, மக்கள் பார்வையிட முடிந்த ஒரே இடமும் இதுதான்.

இந்தத் தோட்டம் ஆயிரத்து எண்ணூற்று எண்பத்து மூன்றில் தொடங்கியது. அதற்கு முன்பு தீவில் ஆரஞ்சு பயிரிடப்பட்டது, ஆனால் ஒரு நோய் ஆரஞ்சு மரங்களைக் கொன்றது. எரிமலை மண்ணுக்குப் புதிதாக ஏதாவது தேவைப்பட்டது, அதனால் விவசாயிகள் தேய்ச்செடிகளையும் பழைய ஆங்கில இயந்திரங்களையும் கொண்டுவந்தார்கள். இரண்டும் இன்றும் பயன்படுகின்றன, அதனால்தான் இது ஐரோப்பாவின் மிகப் பழமையான தேயிலைத் தோட்டம்.

சிறிய தொழிற்சாலைக்குள், நூறு ஆண்டுகளுக்கும் பழைமையான இரும்பு இயந்திரங்கள் இன்றும் இலைகளை உருட்டி உலர்த்துகின்றன. தொழிலாளர்கள் இன்றும் இளம் இலைகளைக் கையால் பறிக்கிறார்கள், ஏனெனில் இளம் இலைகளே சிறந்த தேயிலையைத் தருகின்றன. இங்கே பூச்சிக்கொல்லி பயன்படுத்தப்படுவதில்லை, தொடக்கத்திலிருந்தே விவசாயிகள் இந்த விதியைப் பின்பற்றுகிறார்கள்.

வெதுவெதுப்பான தேய்ச்செடி வரிசை ஒன்றின் ஓரமாகப் பாலி நடந்தாள். இலைகள் மழைக்குப் பிறகு வரும் புல்லின் வாசனையைக் கொண்டிருந்தன. ஐந்து தலைமுறை விவசாயிகள் இந்த மலைச்சரிவை ஒரு அறுவடைக்குப் பின் ஒன்றாகக் கவனித்து வந்திருந்தார்கள்.