Ang Huling Dalawang Hardin sa Europa

Sa luntiang burol sa itaas ng baybayin, tumutubo ang hanay ng halamang tsaa sa maayos na linya pababa sa dagat. Halos kasinglinis ito ng isang guhit. Dumapo si Polly sa pader na bato at tumanaw. Isa ito sa dalawa na lamang na lugar sa Europa na may tsaa pa rin, at ang tanging puwedeng puntahan ng mga tao.

Nagsimula ang bukid noong mil otsosyentos otsenta y tres. Bago iyon, dalandan ang itinatanim sa pulo, pero pinatay ng isang sakit ang mga puno ng dalandan. Kailangan ng mga magsasaka ng bagong tanim para sa lupang bulkan, kaya nagdala sila ng halamang tsaa at lumang makinang Ingles. Ginagamit pa rin ang dalawa ngayon, kaya ito ang pinakamatandang taniman ng tsaa sa Europa.

Sa loob ng maliit na pabrika, ang mga makinang bakal na mahigit isang daang taon na ang tanda ay pumipilipit at nagpapatuyo pa rin ng dahon. Kamay pa rin ang pumipitas ng pinakabagong dahon, dahil ang batang dahon ang gumagawa ng pinakamasarap na tsaa. Walang pestisidyong ginagamit dito, isang tuntuning sinunod ng mga magsasaka mula pa sa simula.

Naglakad si Polly sa mainit na hanay ng halamang tsaa. Amoy damo pagkatapos ng ulan ang mga dahon. Limang henerasyon ng magsasaka ang nag-alaga sa burol na ito, isang ani sa bawat pagkakataon.