Το κριθάρι των ενενήντα ημερών

Το μπαρ στο Κερκγουόλ είχε πέντε τραπέζια και ένα τζάκι. Η πόρτα άνοιγε σε έναν δρόμο από γκρίζα πέτρα με τον καθεδρικό στην κορυφή. Η Πόλι πήρε το τραπέζι πιο κοντά στη ζέστη. "Μπορώ να δω τον κατάλογο;" ρώτησε. Η κάρτα είχε λιγότερα πράγματα από όσα περίμενε, και περισσότερα από αυτά ντόπια.

"Θα μπορούσατε να μου προτείνετε ένα καλό πιάτο;" Η ιδιοκτήτρια ήταν ερωδιός. Πρότεινε αμέσως το μπάνοκ. Το κριθάρι μπερ το καλλιεργούν εδώ αιώνες. Το λένε κριθάρι των ενενήντα ημερών, επειδή ωριμάζει αρκετά γρήγορα για ένα σύντομο βόρειο καλοκαίρι. Αλεσμένο σε αλεύρι, δίνει ένα πλατύ, σκούρο μπάνοκ.

"Έχετε επιλογές για χορτοφάγους;" ρώτησε η Πόλι. Ο ερωδιός έδειξε την ίδια γραμμή στην κάρτα. Μπάνοκ, βούτυρο και κράουντι, το μαλακό τυρί που φτιάχνουν πάντα οι φάρμες. Το ίδιο σιτηρό πηγαίνει και στο αποστακτήριο κάτω από τον πύργο, που δουλεύει από το χίλια επτακόσια ενενήντα οκτώ.

"Μπορούμε να έχουμε τον λογαριασμό, παρακαλώ;" είπε η Πόλι όταν άδειασε το πιάτο. Ο ερωδιός άργησε να τον φέρει, πράγμα που είναι κομπλιμέντο. Έξω, ο άνεμος είχε πέσει σε αυτό που τα νησιά λένε νηνεμία. Η Πόλι ανέβηκε τον γκρίζο δρόμο προς τον κόκκινο καθεδρικό.