Het graan van negentig dagen

De bar in Kirkwall had vijf tafels en een vuur. De deur kwam uit op een straat van grijze steen met de kathedraal aan het eind. Polly nam de tafel het dichtst bij de warmte. "Mag ik de menukaart zien?" vroeg ze. Op de kaart stonden minder gerechten dan ze had verwacht, en meer streekproducten.

"Zou u een lekker gerecht kunnen aanraden?" De eigenaar was een reiger. Ze raadde meteen de bannock aan. Bere is een gerst die hier al eeuwen wordt verbouwd. Mensen noemen hem de gerst van negentig dagen, omdat hij snel genoeg rijpt voor een korte noordelijke zomer. Gemalen tot meel maakt hij een platte, donkere bannock.

"Heeft u vegetarische opties?" vroeg Polly. De reiger wees naar dezelfde regel op de kaart. Bannock, boter en crowdie, de zachte kaas die de boerderijen altijd al maken. Hetzelfde graan gaat ook naar de distilleerderij onder de toren, die sinds zeventienhonderdachtennegentig in bedrijf is.

"Mogen we de rekening, alstublieft?" zei Polly toen het bord leeg was. De reiger nam er de tijd voor, wat een compliment is. Buiten was de wind gezakt tot wat de eilanden windstil noemen. Polly liep de grijze straat op naar de rode kathedraal.