Ang Butil ng Siyamnapung Araw

May limang mesa at isang apoy ang bar sa Kirkwall. Bumubukas ang pinto sa isang kalsadang kulay-abong bato na may katedral sa dulo. Kinuha ni Polly ang mesang pinakamalapit sa init. "Maaari ko bang makita ang menu?" tanong niya. Mas kaunti ang laman ng karton kaysa sa inaasahan niya, at mas marami sa mga iyon ang lokal.

"May maimumungkahi ka bang masarap na putahe?" Isang tagak ang may-ari. Agad niyang inirekomenda ang bannock. Ang bere ay isang sebadang itinatanim dito sa loob ng maraming siglo. Tinatawag itong sebada ng siyamnapung araw, dahil mabilis itong mahinog para sa maikling hilagang tag-araw. Kapag giniling, gumagawa ito ng patag at maitim na bannock.

"May mga pagpipilian ba kayo para sa mga vegetarian?" tanong ni Polly. Itinuro ng tagak ang parehong linya sa karton. Bannock, mantikilya at crowdie, ang malambot na kesong matagal nang ginagawa ng mga bukid. Ang parehong butil ay napupunta rin sa distilerya sa ilalim ng tore, na gumagana mula pa noong mil syete syentos nobenta y otso.

"Maaari po bang makuha ang bill?" sabi ni Polly nang maubos ang laman ng plato. Hindi nagmadali ang tagak sa pagdadala nito, na isang papuri. Sa labas, humupa na ang hangin sa antas na tinatawag ng mga islang tahimik. Naglakad si Polly paakyat sa kulay-abong kalsada patungo sa pulang katedral.