The Last Two Gardens in Europe

On a green hillside above the northern coast, rows of clipped tea bushes ran downhill in long, tidy stripes toward the sea, almost as neat as if they had been drawn with a ruler. Polly landed on a low stone wall at the edge of the plantation and looked out over one of only two places left on the entire European continent where tea is still grown commercially, and the only one open to visitors.

Kuzey kıyısının üstündeki yeşil bir yamaçta, budanmış çay çalıları uzun ve düzenli şeritler halinde denize doğru iniyordu; neredeyse cetvelle çizilmiş gibi. Polly plantasyonun kenarındaki alçak bir taş duvara kondu ve bütün Avrupa kıtasında çayın hâlâ ticari olarak yetiştirildiği yalnızca iki yerden birine, ziyaretçilere açık olan tekine baktı.

The plantation began in eighteen eighty-three, after a disease wiped out the oranges that used to be the island's main export. Looking for something else the volcanic soil could support, a local grower imported tea bushes along with English machinery built to process them, and both have stayed in near-continuous use ever since, making this the oldest working tea estate in Europe by a wide margin.

Plantasyon, adanın eskiden başlıca ihracat ürünü olan portakalları bir hastalık yok ettikten sonra, bin sekiz yüz seksen üçte kuruldu. Volkanik toprağın besleyebileceği başka bir ürün arayan yerli bir üretici, çay çalılarını onları işlemek için yapılmış İngiliz makineleriyle birlikte getirtti. İkisi de o günden beri neredeyse kesintisiz kullanımda kaldı; burayı açık farkla Avrupa'nın en eski çalışan çay çiftliği yapan da bu.

Inside the low factory building, iron machines more than a century old still roll, sort, and dry the leaves almost exactly as they did when they first arrived by ship. Workers still pick the newest growth by hand along the terraces, since the tender top leaves make the best tea, and nothing here is sprayed with pesticide or herbicide, a rule the growers have kept since the very beginning.

Alçak fabrika binasının içinde, yüz yıldan eski demir makineler yaprakları hâlâ gemiyle ilk geldikleri günkü gibi kıvırıyor, ayırıyor ve kurutuyor. İşçiler teraslarda en yeni sürgünleri hâlâ elle topluyor, çünkü en iyi çayı tepedeki taze yapraklar veriyor. Burada hiçbir şeye tarım ilacı ya da yabani ot zehiri sıkılmıyor; üreticilerin en baştan beri koruduğu bir kural bu.

Polly walked along one warm terrace, brushing against rows of glossy green leaves that smelled faintly of grass and rain. Somewhere down the slope, five generations of growers had kept this hillside exactly as it was meant to be, one careful harvest at a time.

Polly ılık bir terasta yürüdü, hafifçe çim ve yağmur kokan parlak yeşil yaprak sıralarına sürtündü. Yamacın aşağısında bir yerlerde, beş kuşak üretici bu tepeyi olması gerektiği gibi tutmuştu, birer dikkatli hasatla.