The Last Two Gardens in Europe

On a green hillside above the northern coast, rows of clipped tea bushes ran downhill in long, tidy stripes toward the sea, almost as neat as if they had been drawn with a ruler. Polly landed on a low stone wall at the edge of the plantation and looked out over one of only two places left on the entire European continent where tea is still grown commercially, and the only one open to visitors.

Sa luntiang gilid ng burol sa itaas ng hilagang baybayin, pababa sa dagat ang mahaba at maayos na hanay ng ginupitang halamang tsaa, halos parang iginuhit sa pamamagitan ng ruler. Dumapo si Polly sa mababang pader na bato sa gilid ng taniman at tinanaw ang isa sa dalawa na lamang na lugar sa buong kontinente ng Europa kung saan may komersyal na tsaa pa ring itinatanim, at ang tanging bukas sa mga bisita.

The plantation began in eighteen eighty-three, after a disease wiped out the oranges that used to be the island's main export. Looking for something else the volcanic soil could support, a local grower imported tea bushes along with English machinery built to process them, and both have stayed in near-continuous use ever since, making this the oldest working tea estate in Europe by a wide margin.

Nagsimula ang taniman noong mil otsosyentos otsenta y tres, matapos wasakin ng isang sakit ang mga dalandan na dating pangunahing luwas ng pulo. Sa paghahanap ng iba pang bagay na kakayanin ng lupang bulkan, nag-angkat ang isang lokal na magsasaka ng mga halamang tsaa kasama ang makinaryang Ingles na gawa upang iproseso ang mga ito, at halos tuloy-tuloy nang ginagamit ang dalawa mula noon, kaya ito ang pinakamatandang gumagana pa ring taniman ng tsaa sa Europa nang malayo ang agwat.

Inside the low factory building, iron machines more than a century old still roll, sort, and dry the leaves almost exactly as they did when they first arrived by ship. Workers still pick the newest growth by hand along the terraces, since the tender top leaves make the best tea, and nothing here is sprayed with pesticide or herbicide, a rule the growers have kept since the very beginning.

Sa loob ng mababang gusali ng pabrika, ang mga makinang bakal na mahigit isang siglo na ang tanda ay pinipilipit, inuuri, at pinapatuyo pa rin ang dahon halos gaya nang una silang dumating sakay ng barko. Kamay pa rin ang pumipitas ng pinakabagong usbong sa mga terasa, dahil ang malalambot na dahon sa itaas ang gumagawa ng pinakamasarap na tsaa, at walang pestisidyo o pamatay-damo na ibinubuhos dito, isang tuntuning sinusunod ng mga magtatanim mula pa sa pinakasimula.

Polly walked along one warm terrace, brushing against rows of glossy green leaves that smelled faintly of grass and rain. Somewhere down the slope, five generations of growers had kept this hillside exactly as it was meant to be, one careful harvest at a time.

Naglakad si Polly sa isang mainit na terasa, sumasagi sa hanay ng makintab na luntiang dahon na bahagyang amoy damo at ulan. Sa may paanan ng burol, limang henerasyon ng magtatanim ang nag-alaga sa gilid na ito ng bundok ayon sa dapat nitong anyo, isang maingat na ani sa bawat pagkakataon.