The Ninety-Day Grain

The bar in Kirkwall had five tables and a fire, and the door opened straight onto a street of grey stone with the cathedral at the top of it. Polly took the table nearest the heat, because after a day on the water there is no other table. "Can I see the menu?" she asked, and got a card with fewer things on it than she expected and more of them local.

May limang mesa at isang apoy ang bar sa Kirkwall, at bumubukas ang pinto nito nang diretso sa isang kalsadang kulay-abong bato na may katedral sa dulo. Kinuha ni Polly ang mesang pinakamalapit sa init, dahil pagkatapos ng isang araw sa tubig ay wala nang ibang mesa. "Maaari ko bang makita ang menu?" tanong niya, at nakatanggap siya ng kartong may mas kaunting laman kaysa sa inaasahan niya at mas marami sa mga iyon ang lokal.

"Could you recommend a good dish?" The owner was a heron, which is a bird built for standing behind a counter, and she recommended the bannock without hesitation. Bere is a barley they have grown here for centuries, a six-row grain sometimes called the ninety-day barley because it ripens fast enough to finish inside a northern summer. Milled into beremeal it makes a flat, dark bannock that tastes of the field it came out of.

"May maimumungkahi ka bang masarap na putahe?" Isang tagak ang may-ari, na isang ibong gawa para tumayo sa likod ng counter, at agad niyang inirekomenda ang bannock. Ang bere ay isang sebadang itinatanim dito sa loob ng maraming siglo, isang butil na may anim na hanay na tinatawag minsan na sebada ng siyamnapung araw dahil mabilis itong mahinog upang makatapos sa loob ng isang hilagang tag-araw. Kapag giniling na beremeal, gumagawa ito ng patag at maitim na bannock na may lasa ng bukid na pinanggalingan nito.

"Do you have vegetarian options?" Polly asked, and the heron pointed back at the same line on the card. Bannock, butter, and crowdie, the soft fresh cheese the farms have always made. The same grain has a second life across town at the distillery under the tower, working since seventeen ninety-eight, where the whole street smells of warm malt on the right morning.

"May mga pagpipilian ba kayo para sa mga vegetarian?" tanong ni Polly, at itinuro ng tagak ang parehong linya sa karton. Bannock, mantikilya, at crowdie, ang malambot at sariwang kesong matagal nang ginagawa ng mga bukid. Ang parehong butil ay may pangalawang buhay sa kabilang bahagi ng bayan, sa distilerya sa ilalim ng tore, na gumagana mula pa noong mil syete syentos nobenta y otso, kung saan amoy mainit na malt ang buong kalsada kapag tamang umaga.

"Can we get the bill, please?" Polly said when the plate was empty, and the heron took her time bringing it, which is a compliment. Outside, the wind had dropped to the level the islands consider still. Polly walked up the grey street past the red sandstone of the cathedral with the taste of a hard climate on the roof of her mouth.

"Maaari po bang makuha ang bill?" sabi ni Polly nang maubos ang laman ng plato, at hindi nagmadali ang tagak sa pagdadala nito, na isang papuri. Sa labas, humupa na ang hangin sa antas na itinuturing ng mga islang tahimik. Naglakad si Polly paakyat sa kulay-abong kalsada, lampas sa pulang batong-buhangin ng katedral, dala ang lasa ng isang mahigpit na klima sa kaniyang ngalangala.