The Chair by the Fire

The guesthouse stood above the harbour with its door on the sheltered side, which on these islands is the side you build a door on. It was kept by a North Ronaldsay ewe, one of the shore sheep that live off seaweed at the north end of the archipelago. Polly stood in the hall with rain running off her. "Do you have any available rooms?"

Ο ξενώνας στεκόταν πάνω από το λιμάνι, με την πόρτα του στην απάνεμη πλευρά, που σε αυτά τα νησιά είναι η πλευρά όπου βάζεις πόρτα. Τον κρατούσε μια προβατίνα από το Νορθ Ρόναλντσεϊ, μια από τις παραθαλάσσιες προβατίνες που τρέφονται με φύκια στη βόρεια άκρη του αρχιπελάγους. Η Πόλι στεκόταν στον διάδρομο και έσταζε βροχή. "Έχετε διαθέσιμα δωμάτια;"

There were rooms. There usually are in September. Polly said, "I would like a quiet room, please." The ewe paused long enough to be polite about it. The rooms at the back face the yard, the rooms at the front face the water, and the wind finds both. Nowhere here is quiet in the way a visitor means it. What the islands offer instead is a wind so constant that after two nights you stop hearing it.

Δωμάτια υπήρχαν. Τον Σεπτέμβριο συνήθως υπάρχουν. Η Πόλι είπε: "Θα ήθελα ένα ήσυχο δωμάτιο, παρακαλώ." Η προβατίνα κοντοστάθηκε όσο χρειαζόταν για να είναι ευγενική. Τα πίσω δωμάτια βλέπουν στην αυλή, τα μπροστινά βλέπουν στο νερό, και ο άνεμος βρίσκει και τα δύο. Τίποτα εδώ δεν είναι ήσυχο με τον τρόπο που το εννοεί ένας επισκέπτης. Αυτό που προσφέρουν τα νησιά είναι ένας άνεμος τόσο συνεχής που μετά από δύο νύχτες παύεις να τον ακούς.

"Could you assist me with my luggage, please?" The ewe carried the bag up herself and set it beside a chair by the fire, and the chair was the reason Polly stopped talking. Its frame was driftwood, because no tree grows here and every plank in the old houses came in on the tide. Its back was oat straw, coiled and stitched into a hood that curves forward over the shoulders. A joiner in Kirkwall named David Kirkness turned that farmhouse habit into a standard design in the middle of the eighteen hundreds.

"Θα μπορούσατε να με βοηθήσετε με τις αποσκευές μου, παρακαλώ;" Η προβατίνα ανέβασε μόνη της τη βαλίτσα και την ακούμπησε δίπλα σε μια καρέκλα κοντά στο τζάκι, και η καρέκλα ήταν ο λόγος που η Πόλι σταμάτησε να μιλάει. Ο σκελετός της ήταν από θαλασσόξυλα, γιατί εδώ δεν φυτρώνει δέντρο και κάθε σανίδα στα παλιά σπίτια ήρθε με την παλίρροια. Η πλάτη της ήταν από άχυρο βρώμης, τυλιγμένο και ραμμένο σε μια κουκούλα που γέρνει μπροστά πάνω από τους ώμους. Ένας ξυλουργός στο Κερκγουόλ, ο Ντέιβιντ Κέρκνες, έκανε αυτή τη συνήθεια των αγροτόσπιτων καθιερωμένο σχέδιο στα μέσα του δέκατου ένατου αιώνα.

"What time is check-out?" Polly asked, because the ferry decides everything here. Then she sat down in the chair. The straw hood cut the draught off the door, the fire went on doing what fires do, and for the first time since the boat she could hear herself breathing.

"Τι ώρα πρέπει να αδειάσω το δωμάτιο;" ρώτησε η Πόλι, γιατί εδώ όλα τα αποφασίζει το φέρι. Έπειτα κάθισε στην καρέκλα. Η αχυρένια κουκούλα έκοβε το ρεύμα από την πόρτα, η φωτιά συνέχισε να κάνει αυτό που κάνουν οι φωτιές, και για πρώτη φορά μετά το πλοίο μπορούσε να ακούσει την ίδια της την ανάσα.