The Boat Comes In

The morning boat came in past a low headland and tied up at Stromness, where the houses stand with their backs to the water and their gable ends turned into the wind. Polly stepped onto wet flagstones and understood the wind at once. It was not a gust. It was a condition. A collie sat at the end of the pier watching the ropes. Polly went over to him. "Can you show me the way?"

De ochtendboot voer langs een lage landtong naar binnen en legde aan in Stromness, waar de huizen met hun rug naar het water staan en hun puntgevels in de wind zijn gedraaid. Polly stapte op natte steenplaten en begreep de wind meteen. Het was geen windvlaag. Het was een toestand. Aan het eind van de pier zat een collie naar de trossen te kijken. Polly liep naar hem toe. "Kunt u mij de weg wijzen?"

He asked where she wanted to go, and she admitted she did not know yet. That is a reasonable answer here. The islands number close to seventy, about twenty of them lived on, and none sits far from the shore. There is no forest, no shelter belt, nothing taller than a farmhouse chimney. "Could you tell me where I can catch a bus?" she asked, and he tipped his head toward a shelter at the top of the slope.

Hij vroeg waar ze heen wilde, en ze gaf toe dat ze dat nog niet wist. Dat is hier een redelijk antwoord. De eilanden zijn met bijna zeventig, ongeveer twintig ervan zijn bewoond, en geen enkel eiland ligt ver van de kust. Er is geen bos, geen windsingel, niets dat hoger reikt dan een boerderijschoorsteen. "Zou u mij kunnen vertellen waar ik de bus kan nemen?" vroeg ze, en hij knikte met zijn kop naar een abri boven aan de helling.

Then she made the mistake of a bird who has spent a summer in cities. "How long does it take to walk to the city center?" The collie looked along the single flagstone street that runs the length of the town, narrow enough in places for a car to fold in its mirrors. Eleven minutes, he said, if you stop to look in the windows.

Toen maakte ze de fout van een vogel die een zomer in de stad heeft doorgebracht. "Hoe lang duurt het om naar het stadscentrum te lopen?" De collie keek langs de enige geplaveide straat die over de hele lengte van het stadje loopt, op sommige plekken zo smal dat een auto zijn spiegels moet inklappen. Elf minuten, zei hij, als je stopt om in de etalages te kijken.

"Can you tell me if there are any interesting events today?" He took the question seriously. The ferry timetable is the local news, he said, and everything else arrives with it. There was a boat to the seal skerries later in the week. There was a chapel built by prisoners. There was a village that lay under a sand dune for four thousand years until a storm took the dune away.

"Kunt u mij vertellen of er vandaag interessante evenementen zijn?" Hij nam de vraag serieus. De dienstregeling van de veerboot is het plaatselijke nieuws, zei hij, en al het andere komt met de boot mee. Later in de week ging er een boot naar de zeehondenklippen. Er was een kapel die door gevangenen was gebouwd. Er was een dorp dat vierduizend jaar onder een duin had gelegen, tot een storm het duin wegnam.