The Mist Closes Behind Her

On her last afternoon, Polly climbed high above the coast one more time, above the tea terraces, the crater with its two lakes, and the quiet forest where the priolo still calls from deep in the laurel trees. From up there the island looked exactly like what it is: one long chain of old volcanoes, still faintly warm, still slowly cooling into green.

Sa huli niyang hapon, muling umakyat si Polly nang mataas sa ibabaw ng baybayin, sa ibabaw ng mga terasa ng tsaa, ng bungangang may dalawang lawa, at ng tahimik na gubat kung saan tumatawag pa rin ang priolo mula sa kaloob-looban ng mga punong laurel. Mula roon, ganito nga talaga ang anyo ng pulo: isang mahabang kadena ng lumang bulkan, bahagya pang mainit, dahan-dahan pang lumalamig tungo sa lungti.

Fishing boats were heading back into the harbor below, small white shapes trailing thin wakes across a darkening sea, and lights were coming on one by one along the coast road. The smell of woodsmoke drifted up from somewhere near the shore, mixing with the last of the salt air.

Pauwi na sa daungan ang mga bangkang pangisda sa ibaba, maliliit na puting hugis na nag-iiwan ng manipis na guhit sa dumidilim na dagat, at isa-isang nagsisindi ang mga ilaw sa kahabaan ng kalsada sa baybayin. Umangat ang amoy ng usok ng kahoy mula sa may dalampasigan, naghahalo sa huling bahagi ng maalat na hangin.

A bank of fog rolled in off the ocean the way it had all week, sliding first over the crater, then the tea fields, then the harbor itself, folding the whole island out of sight beneath her. Polly had watched it do this before, patient and unhurried, as if the island preferred to disappear slowly rather than all at once.

Dumating ang isang hanay ng hamog mula sa karagatan gaya ng ginawa nito sa buong linggo, dumaraan muna sa bunganga, saka sa mga bukirin ng tsaa, saka sa mismong daungan, itinutupi ang buong pulo palayo sa paningin niya. Nakita na ito ni Polly noon, matiyaga at hindi nagmamadali, na para bang mas gusto ng pulong maglaho nang dahan-dahan kaysa nang sabay-sabay.

She turned out over open water while the last of the light held on the horizon, leaving behind an island still cooking its dinner underground, still growing its tea one careful leaf at a time, and still, somewhere deep in an old forest, keeping a small grey bird safe.

Lumihis siya palabas sa bukas na tubig habang kumakapit pa ang huling liwanag sa abot-tanaw, iniiwan ang isang pulong nagluluto pa rin ng hapunan sa ilalim ng lupa, nagpapalago pa rin ng tsaa nito nang isang maingat na dahon sa bawat pagkakataon, at, sa kung saang kaloob-looban ng lumang gubat, patuloy pa ring nag-iingat sa isang maliit na abuhing ibon.