The Last Two Gardens in Europe

On a green hillside above the coast, rows of tea bushes grew in neat lines down to the sea. They looked almost as tidy as a drawing. Polly landed on a stone wall and looked out. This is one of only two places left in Europe that still grows tea, and the only one people can visit.

Kıyının üstündeki yeşil bir yamaçta, çay çalıları denize doğru düzgün sıralar halinde uzanıyordu. Neredeyse bir çizim kadar düzenli görünüyorlardı. Polly bir taş duvara kondu ve manzaraya baktı. Burası Avrupa'da hâlâ çay yetiştiren yalnızca iki yerden biri ve insanların ziyaret edebildiği tek yer.

The farm began in eighteen eighty-three. Before that, the island grew oranges, but a disease killed the orange trees. The growers needed something new for the volcanic soil, so they brought in tea plants and old English machines. Both are still used today, which makes this the oldest tea farm in Europe.

Çiftlik bin sekiz yüz seksen üçte kuruldu. Ondan önce ada portakal yetiştiriyordu, ama bir hastalık portakal ağaçlarını öldürdü. Üreticilerin volkanik toprak için yeni bir ürüne ihtiyacı vardı, bu yüzden çay bitkileri ve eski İngiliz makineleri getirdiler. İkisi de bugün hâlâ kullanılıyor; burayı Avrupa'nın en eski çay çiftliği yapan da bu.

Inside the small factory, iron machines more than a hundred years old still roll and dry the leaves. Workers still pick the newest leaves by hand, because the youngest leaves make the best tea. No pesticides are used here, a rule the growers have followed since the very start.

Küçük fabrikanın içinde, yüz yıldan eski demir makineler yaprakları hâlâ kıvırıyor ve kurutuyor. İşçiler en yeni yaprakları hâlâ elle topluyor, çünkü en iyi çayı genç yapraklar verir. Burada tarım ilacı kullanılmıyor; üreticilerin en başından beri uyduğu bir kural.

Polly walked along a warm row of tea plants. The leaves smelled like grass after rain. Five generations of growers had cared for this hillside, one harvest at a time.

Polly ılık bir çay sırasının yanında yürüdü. Yapraklar yağmurdan sonraki çim gibi kokuyordu. Beş kuşak üretici bu yamaca göz kulak olmuştu, birer hasatla.