Ateşin Yanındaki Sandalye

Pansiyon limanın yukarısında duruyordu, kapısı rüzgâr almayan taraftaydı. Bu adalarda kapıyı o tarafa yaparsınız. Evi bir North Ronaldsay koyunu işletiyordu, deniz yosunu yiyen kıyı koyunlarından biri. Polly holde durdu. "Boş odanız var mı?"

Oda vardı. Eylülde genelde olur. Polly, "Sessiz bir oda istiyorum, lütfen," dedi. Koyun cevap vermeden önce bir an bekledi. Arkadaki odalar avluya, öndeki odalar suya bakar. Rüzgâr ikisini de bulur. İki gece sonra onu duymayı bırakırsınız.

"Bavuluma yardım edebilir misiniz, lütfen?" Koyun çantayı yukarı taşıdı ve ateşin yanındaki sandalyenin dibine koydu. Sandalyenin iskeleti deniz odunundandı, çünkü burada ağaç yetişmez. Sırtlığı yulaf samanındandı, sarılarak bir başlık yapılmıştı. Kirkwall'da David Kirkness adında bir marangoz bu tasarımı bin sekiz yüzlü yılların ortasında yaygınlaştırdı.

"Çıkış saati kaçta?" diye sordu Polly. Burada her şeye feribot karar verir. Sonra sandalyeye oturdu. Saman başlık kapıdan gelen cereyanı kesti ve tekneden beri ilk kez kendi nefesini duyabildi.